« [...] Θέλω να μιλήσω γι’αυτές τις γυναίκες που υφαίνουν και ξηλώνουν, με τα ντελικάτα τους δάχτυλα, την απατηλή έννοια του ιερού, αυτές οι υπάρξεις που είναι ανώτερες από τη γυναίκα και φαίνεται να τις συναντάει κανείς μόνο ανάμεσα στους τοίχους ενός μπορντέλου. Θέλω να μιλήσω γι’αυτές, επειδή υπάρχουν· κι επειδή, όταν πια φύγουν απ’το μπορντέλο, αφήνουν μέσα σ’αυτό το άδειο καράβι τη στοιχειωμένη, τρελή μυρωδιά από χίλιους δύο διαφορετικούς έρωτες, από τρυφερότητες που αναζητήθηκαν και βρέθηκαν, η καθεμιά με τον τρόπο της, μια μυρωδιά κορεσμού που τη μυρίζουν κάθε μέρα και την κυνηγούν κάθε πρωί. Δεν υπάρχει τίποτα το αριστοκρατικό εκεί μέσα, υπάρχουν όμως αλήθειες συγκλονιστικές, απ’αυτές που δε βρίσκει κανείς πουθενά αλλού, μαρτυρίες ευτυχίας καὶ υποσχέσεις πιστότητας – και πρέπει οπωσδήποτε κάποιος να μιλήσει γι’αυτές ».
Παρακαλώ, συμπληρώστε το email σας και πατήστε αποστολή.