Σιδηρόκαστρο 1978, όλα παγωμένα, οι φαντάροι καθηλωμένοι σε θέση προσοχής, παγωμένοι και ακίνητοι, και απέναντι οι αξιωματικοί, χωμένοι στον αραχνιασμένο μάρσιππο της χούντας, απολαμβάνουν τις αλλεπάλληλες νίκες τους, λησμονώντας ότι ο άνθρωπος έχει κληρονομήσει αειθαλή τη θέληση να υπάρχει, να μεταμορφώνεται, να κρατά ζωντανές αξίες όπως η αλληλεγγύη, η φιλία, το δίκιο και η ελευθερία, ακόμη κι όταν φαντάσματα ορατά και αόρατα με αστέρια στις επωμίδες κυκλοφορούν μέρα και νύχτα σαν εφιάλτες, θρυμματίζουν τον χρόνο και περιδιαβαίνουν την άβυσσο περιμένοντας να αρχειοθετήσουν τα κομμάτια της αναμενόμενης συντριβής του.

Οι Άγριες Μέρες είναι μια πραγματική ιστορία κορυφαίας παραφροσύνης, βαθιάς θλίψης και απόλυτης γελοιότητας, είναι η ηχώ που αφήνει η προσπάθεια των ανθρώπων όταν παλεύουν μανιωδώς να συντρίψουν τους συνανθρώπους τους, φαντάζει δε, ακόμη τραγικότερη όταν όλα γίνονται εν ονόματι της πατρίδας.

Οι Άγριες Μέρες δεν είναι μόνο μια ιστορία για τον στρατό και τη στρατιωτική θητεία, είναι μια ιστορία για τις ανθρώπινες σχέσεις και την αναζήτηση τρόπων αντίστασης στα αδιέξοδα κάθε βίαιης, κουρασμένης και εκδικητικής κοινωνίας.