Μια αλληγορία για τον εαυτό, όπως αυτός κατασκευάζεται μέσα από το βλέμμα του άλλου – συντρόφου, εξουσιαστή, θύματος, θύ­τη. Μια ποίηση που μετατοπίζει το προσωπικό στο πολιτικό, αντι­στρέφοντας την σχέση ιδιωτικού και δημόσιου. Μονόπρακτα για τον έρωτα χωρίς σώμα, για το σώμα χωρίς ταυτότητα, για ζωές που βιώνονται εκ των υστέρων σαν να ανήκαν πάντα σε άλλους. Εδώ το σώμα θυμάται πριν από εμάς, η μνήμη επινοεί αυτό που δεν αντέ­χουμε να ζήσουμε και η φωνή μετακινείται διαρκώς από την γυ­ναίκα στο ίχνος της, από το παρόν σε μια ατέρμονη εκδοχή επι­στροφής.

Ανάμεσα σε αρχαία θραύσματα και βιβλικές μορφές, σε μια Αθήνα που ανασκάπτει αδιάκοπα τον εαυτό της, η ποιητική αυτή σύνθεση καταγράφει μια ιδιότυπη επιβίωση: εκεί όπου η επιθυμία δεν βιώνεται, αλλά παρακολουθείται. Αιχμηρή κριτική στην βία της καθημερινότητας, στην υποκρισία του δημόσιου λόγου, στους μη­χανισμούς εξουσίας και στις πολιτισμικές συμβάσεις.

Διαβάζεται και ως τρόπος να υπάρχεις χωρίς να έχεις υπάρξει.