ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Στην πόλη. Νωρίς το πρωί. Μεγάλο δωμάτιο στον πρώτο όροφο, πιο κει μια κουζίνα. Δύο πόρτες, δύο παράθυρα. Ένας καναπές. Πολλές αποσκευές, κάποιες ακόμα ανοιχτές, μερικές ήδη κλειστές. Μια μεγάλη στρογγυλή βαλίτσα ανοιχτή. Η μητέρα σε μια μπερζέρα, μελετά έναν λογαριασμό. Η κόρη φτιάχνει τσάι στην κουζίνα.

ΜΗΤΕΡΑ με ένα ζευγάρι γυαλιών που δεν στηρίζονται
στα αυτιά με βραχίονες αλλά συγκρατούνται με το
χέρι και ένα ζεστό ταξιδιωτικό παλτό
Δική μου ιδέα ήταν
Δική μου επιθυμία
Δική μου ιδέα
Γιατί πήγαμε εκεί
Γίναμε συνδρομητές
αλλά τώρα το πληρώνουμε
Δεν έπρεπε να περιμένουμε τόσο πολύ
Γιατί τον προσκάλεσα
Μέγα λάθος
Ο καθένας για την πάρτη του καθόλου κακός τίτλος
Είστε ταλέντο τού είπα
Είστε μεγάλο ταλέντο
Κι όμως καθόλου σίγουρη δεν είμαι
Ή επιτυχία είναι απλώς θέμα τύχης
Κάτι φέρνει την επιτυχία
αλλά κανείς δεν γνωρίζει τι
Ακόμα κι όταν όλες οι συνθήκες είναι κατάλληλες
κανείς δεν γνωρίζει τι

Το πράγμα μπορεί να πάει και στραβά
Κι αυτή η εμμονή αυτή η αδιαλλαξία
Μα είναι άνθρωποι αυτοί αναρωτήθηκα
Και τότε ξαφνικά άρχισαν να χειροκροτούν με μανία
Φυσικά και χαίρομαι γι’ αυτόν
Στην αρχή είπα πάει του σάλεψε
Να σκαλίζεις κατ’ αυτόν τον τρόπο τη δυστυχία
να βρίζεις τους ανθρώπους
από τη σκηνή
με τις ίδιες τους τις βρομιές
Πάει του σάλεψε είπα
Και βρομιές όλο και περισσότερες βρομιές
μέχρι που η σκηνή έχει πνιγεί από τις βρομιές
και τότε πέφτει η αυλαία
όταν όλη η σκηνή έχει πνιγεί από τις βρομιές
Κι αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά βρομιά
Ασφαλώς και έχουν ταλέντο αυτοί οι νεαροί
αλλά και οι παλιοί καλλιτέχνες οι ασήμαντοι γρα-
φιάδες
Δεν νομίζεις πως είναι πρόστυχο
να δείχνεις στους ανθρώπους μόνο τη βρομιά τους
φωνάζει προς την κουζίνα
Δυνατό να το κάνεις
Το τσάι το θέλω δυνατό
Ογδόντα χιλιάδες μού ζητάει ακούς
Όλοι τους είναι μεγαλομανείς
μια κοινωνία υπέρ το δέον μεγαλομανής
Ή κοινωνία έχει ολοκληρωτικά αποχαλινωθεί
βάζει τον λογαριασμό στην άκρη
Κακώς το ανακαίνισα το μνήμα
έπρεπε να το αφήσω ακριβώς όπως ήταν

Άσε που γκρεμισμένος ο οβελίσκος είχε κάτι το πρωτότυπο
Ογδόντα χιλιάδες μόνο για την αναστήλωση ενός
γκρεμισμένου οβελίσκου
και για λίγο μπετόν
Θεατρικός Συγγραφέας
τι πάει να πει αυτό δηλαδή
Οι άνθρωποι κάνουν μια επιτυχία και αμέσως την
εκμεταλλεύονται
Σκέψεις δημοσιευμένες
πεταμένες στο χαρτί όλες τους εφθαρμένες και
χυδαίες
Και ζουν με την ψευδαίσθηση ότι αλλάζουν τον Κόσμο
Διατείνεται μάλιστα πως είναι αναρχικός
Κάθε θεατρικός Συγγραφέας είναι αναρχικός λέει
Και επί μία ολόκληρη ώρα ακατάσχετη φλυαρία
κι εμένα που είμαι μιας κάποιας ηλικίας και είμαι
και βαρήκοη
δεν με σκέφτηκε ούτε μια φορά

ΚΟΡΗ έρχεται με το τσάι
ΜΗΤΕΡΑ
Εμένα που τίποτα δεν με ενδιαφέρει πλέον
ούτε η τέχνη της Υποκριτικής
ούτε το Θέατρο
Καθόλου
ΚΟΡΗ σερβίρει το τσάι
ΜΗΤΕΡΑ
Κι οι μαρμαράδες
μόνο από θράσος ξέρουν
Όλοι οι χειρώνακτες είναι θρασύτατοι

Αυτοί τους γδέρνουν απολύτως τώρα τους διανοούμενους
Είναι ο θρίαμβος των μαστόρων παιδί μου
Οι εργάτες θριαμβεύουν
αλλά οι δικοί μας ακόμη να το αντιληφθούν
Εδώ και περίπου σαράντα πενήντα χρόνια
Θριαμβεύουν οι εργάτες
Αυτοί έχουν τα ηνία
αυτοί υπαγορεύουν αυτοί αποφασίζουν
αυτοί θα μας ξεκάνουν στο τέλος

ΚΟΡΗ πάει να βάλει τσάι στα φλιτζάνια
ΜΉΤΕΡΑ δεν την αφήνει
Το τσάι δεν είναι ακόμη έτοιμο
Ιδέα δεν έχεις από τσάι
όπως ακριβώς δεν έχεις ιδέα και από παγκόσμια ιστορία παιδί μου
Το τσάι πρέπει να το αφήσεις να στραγγίξει πρώτα
Είκοσι χρόνια προσπαθώ να σου το μάθω αυτό
Ο πατέρας σου ήθελε έναν οβελίσκο
Μόνος του τον είχε επιλέξει
αυτό ακόμα και τότε ήταν γελοίο
Οι καιροί έχουν αλλάξει εντελώς από τότε
έχουν αλλάξει προς το χειρότερο
τα πάντα έχουν αλλάξει έχουν ανατραπεί
χαρισματικό μου άκρως χαρισματικό μου παιδί
Τώρα μπορείς να σερβίρεις

ΚΟΡΗ σερβίρει τσάι
ΜΉΤΕΡΑ
Και τώρα το πληρώνουμε
που δεν ακύρωσα τη συνδρομή μας