Οι Φοίνισσες παίζονται αραιά στην Ελλάδα, αν και πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα τραγωδία του Ευριπίδη, με ήρωες γνωστά και δημοφιλή πρόσωπα του μύθου των Λαβδακιδών (Οιδίπους, Ιοκάστη, Κρέων, Αντιγόνη, Πολυνείκης, Ετεοκλής). Ποιοι είναι λοιπόν οι λόγοι που εξηγούν την όχι τόσο συχνή εμφάνιση του έργου στην ελληνική σκηνή; Κατά πρώτον, πρόκειται για έργο συνόλου, δεν διαρθρώνεται γύρω από ένα κεντρικό πρόσωπο, και το -διαχρονικά- βενετοκρατούμενο θέατρό μας επιλέγει συνήθως τραγωδίες πρόσφορες για ανάδειξη πρωταγωνιστών. Δεν είναι επομένως τυχαίο ότι η πλειονότητα των ελληνικών παραστάσεων των Φοινισσών έγιναν από τις κρατικές μας σκηνές: στα χρόνια του Βασιλικού Θεάτρου (αρχική μορφή του Εθνικού μας θεάτρου, 1901-1908) με την πρώτη παράσταση του έργου στη νεοελληνική σκηνή από τον Θωμά Οικονόμου το 1904, στην ενασχόληση του Αλέξη Μινωτή με το έργο στο Εθνικό Θέατρο από το 1960 έως το 1988, αλλά και στις δύο παραγωγές του έργου από το Κ.Θ.Β.Ε. το 1971 και το 1999 (σε σκηνοθεσία Θάνου Κωτσόπουλου και Νίκου Χουρμουζιάδη, αντίστοιχα).