«Εκείνο που δημιουργεί την ελπίδα για τους δύο συγγραφείς και τη βεβαιότητα πως το έργο τους θα μας απασχολεί και στο μέλλον είναι η χρήση της γλώσσας. Η ίδια η γραφή τους. Ο ήχος της. Ήχος σπάνιος για σύγχρονο νεοελληνικό έργο: από τη μια η καλή γνώση της ελληνικής κι από την άλλη η «άγνοια», ως θεία χάρη, της θεατρικής γλώσσας: δραματουργικές εκπλήξεις και ένα παιγνιώδες χιούμορ ως ο χώρος όπου αναστέλλεται η τάξη των πραγμάτων, ηθική και πολιτική, μαζί με την αμεσότητα που μόνο μια αληθινή ιστορία εμπνέει, αλλά και μια γνήσια υπαρξιακή αγωνία με την οποία ολόκληρη η γενιά τους καλείται συλλογικά να αναμετρηθεί καθημερινά», σημειώνει ο Μάνος Καρατζογιάννης στον πρόλογο της έκδοσης.

