ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ

Κάθε αυγή του κόσμου
ξημερώνει σκοτεινή επικαιρότητα
και ξαναζώ την αποφράδα μέρα
όταν σκεπάστηκαν όλοι του σπιτιού οι καθρέφτες
και η γάτα το σεντόνι μύρισε
που μοιραζόσασταν
τελευταία φορά πριν φύγει.
Όταν το μάτι πέφτει σε ασπρόμαυρο
ή έγχρωμο χαμόγελό σου, κυρ Νίκο
ζωντανεύουν έργα και ημέρες του Ζορμπά.
Μια ευτυχία μου αλλοτινή.
Στιγμές παππού και εγγονής
που μπέρδευαν τους άλλους
ποιος είναι το παιδί και ποιος ο μεγάλος.
Δεν ήσουν καν εξηνταριών
και εγώ στης εφηβείας τη στέπα.
Κάθε μέρα μού χάριζες βροχή.
Με αυτόν τον τρόπο με καθόρισες
με μια ομπρέλα να γυρνώ
μήπως και ξαναβρέξει και ξεραθεί η λύπη.
Μου γνώρισες τη φύση,
της πόλης τα όμορφα,
του κόσμου τα δύσκολα νωρίς.
Πώς σβήνονται χαμόγελα χωρίς αντίο ειπωμένο.
Και το άστρο της αυγής
κρεμασμένο στην ίδια θέση του ουρανού
να δείχνουν σημερινοί παππούδες σε εγγόνια.
Μου κληροδότησες το βήμα σου και την τραγιάσκα.

Εγώ κληροδοτώ μνήμες γλυκύτατες
στα άγνωστά σου εγγόνια.
Έτσι διδάσκω την αγάπη που μου δίδαξες
και πώς μεγαλώνει η γυναίκα.

*

ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Αγαπητέ κόσμε,
η όψη σου επισκιάζει τη δική μου καλή όψη.
Κομμάτι φλούδας πορτοκαλιού που σιγά σιγά αποκολλάται.
Σε πυρωμένη εστία το πετάς και απολαμβάνεις το άρωμά του.
Δεν έχεις σκοπό τις αντιστάσεις μου να κατακάψεις;
Να ευφραίνω κατά περίπτωση συνθήκες - θεούς - ανθρώπους;
Εντοιχισμένη στη βάση της πυραμίδας
ωριμάζω
δίχως να προσαρμόζομαι.
Το κεφάλι μου ξεπροβάλλει με μάτι ορθάνοιχτο
το πόδι μου αντιστέκεται να μπει στο πνεύμα του πολιτισμού.
Βοήθησέ με να γίνω νομάς.
Θα οργανώνω τακτικά γιορτινά τραπεζώματα
πότε με χοιρινό και πότε με γαλοπούλα.
Υπόσχομαι να υπάρχει πάντα ένα πτώμα στο τραπέζι,
η επιτυχής αυτοψία
θα καταδείξει την αναισθησία του καθενός στο πιάτο.
Όταν το χάος σου δίνει ρεσιτάλ πόνου σε άλλες γωνιές,
αφορμές θα ψάχνω
τα είδωλά μου να ανταποκριθούν
με μύριους τρόπους απέναντι στο πρέπον
υπάκουη στη θηλυκή μου φύση.

Έξω από ινστιτούτα ομορφιάς μαζί με άλλες γυναίκες
θα πολεμήσω την ιδιαιτερότητά μου
– είναι στη μόδα τα φουσκωμένα χείλη και τα ψεύτικα φρύδια.
Γιατρέ, αφαίρεσέ μου δέκα χρόνια.
Τα πιο επώδυνα, γύρω από τα σφιγμένα χείλη,
και ας μην έχω αύριο μετρητά
για φάρμακα και αίμα, που θα ιδιωτικοποιήσουν, να πληρώσω.
Μα τώρα πρέπει το γράμμα μου να κλείσω.
Είναι σε εκκρεμότητα ένα like για ένα άρθρο
που υποστηρίζει ότι η λογοτεχνία αντανακλά την αληθινή ζωή.