ΚΛΩΣΤΕΣ

Είμαστε, μικρές λέει, μαριονέτες,
κρεμάμενες από λεπτές κλωστίτσες.
Πικρές, τα δάκρυά μας, σταγονίτσες,
κρυφοί, των σκοπών μας, οι σκηνοθέτες.
Περνούμε τη ζωή μας θυμωμένες,
στα μάτια μας βλασταίνουνε φλογίτσες.
Γιομάτη η καρδιά μας με καρφίτσες,
ρυθμό μάς δίνουν ξύλινες τρομπέτες.
Κι είναι αυτό μεγάλο μυστικό,
πως αν τη σάρκα λαχταράς εντός σου,
δεν αποχτιέται διόλου με φοβέρες.
Αγάπη σπάει δεσμά στο σκηνικό,
νεκρή ελεύθερη, έτσι τεντώσου,
δώσ’ μου φιλί με τις κλωστές κομμένες.

*

ΤΟΠΟΣ ΓΛΥΚΥΣ

Τόπος γλυκύς, με άσπρο του ουρανού,
ανοικτή, μαργαριταρένια πύλη,
φλόγα ιερή, κόκκινο καντήλι,
δεν τον νογάει κανενός τον νου.
Πίνακας άρτιος πελάγου κυανού.
Μόλις ο ήλιος γλυκοανατείλει,
ποίημα ο Ελύτης θ’ απαγγείλει,
ύμνο, αρχαίου κόσμου φωτεινού.
Σε θαλάσσιο λουλακί αρμενίζεις,
βαρκούλα μπλε, αγάλι αγάλι,
Φασιανού έμπνευση αυτό το μέρος.
Θεού χαράς μεράκι καθρεπτίζεις
και Βάκχου ζάλη, μ’ ένα μαϊστράλι
αθέλητα γεννιέται ο Έρως.

*

ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ

Μέσα στην αγκαλιά μου την πατρική,
λιμάνι που ναύλα ποτέ δεν ζητά,
σαν βαρκούλα με σπασμένα κουπιά
κρύβεται ντροπαλή και γλυκιά ψυχή.
Πουλάκι μικρό που ζητά να κρυφτεί,
σε αμπελώνα πεινασμένο γλιστρά,
και ρώγα ρώγα τα σταφύλια τσιμπά,
γέρνει επάνω μου να αποκοιμηθεί.
Μένω να την κοιτώ άγρυπνος
φρουρός,
κάθε ανάσα στοργικά να μετρώ,
καθώς βυθίζεται σε ονείρου βυθό.
Εύχομαι ο ύπνος της να ’ναι γλυκός,
ευλαβικά το μέτωπό της φιλώ,
αναπόφευκτα με αγάπη μεθώ.