ΚΑΡΑΔΟΚΕΙ Η ΟΜΟΡΦΙΑ

Καραδοκεί η ομορφιά
σε φύλλα που θροΐζουν
φλογίτσες χρυσοκόκκινες
στα δέντρα του Νοέμβρη
σε δρόμους πόλης γκριζωπής
καρτέρι στήνει εμπρός μας
σε συννεφένιο κόσμημα
από χρυσό κι ασήμι
διάδημα στην κεφαλή
τεράτων τσιμεντένιων.
Παραμονεύει η ομορφιά
σε παιδικά ματάκια
ή σε πλεξούδες μελαμψές
που αέρινα χαϊδεύουν
γλουτών καμπύλες ζωντανές
δέρμα σοκολατένιο
που ιστορίες αντηχεί
από έναν άλλον τόπο.
Αντιλαλεί η ομορφιά
στα βήματα του πλήθους
σε μιας ντουντούκας τη φωνή
που μας καλεί σ’ αγώνες.
Τρυπώνει πάντα η ομορφιά
στ’ απόκρυφα τα μέρη
το αίμα μες στις φλέβες μας
χορεύει στον ρυθμό της.

Στους δρόμους μιας αμείλικτης
και τσιμεντένιας πόλης
ζούνε οι ιστορίες μας
με δάκρυ και με γέλιο
με πόνο ανθρώπινο βαθύ
μα πίσω από το γκρίζο
ουράνια τόξα καρτερούν
τυλίγουνε τον νου μας
δονούνε τις αισθήσεις μας
στην ομορφιά που ρέει
καθώς μια πόλη όμορφη
ζει μέσα στις καρδιές μας.

*

ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Με κυνηγά η ομορφιά
σε χρώματα που λάμπουν
σε συννεφάκια ρόδινα
σε άστρα που μιλούνε.
Τη σκέψη μου και τα όνειρα
η ομορφιά στοιχειώνει
γίνεται άστρο-οδηγός
πυξίδα του βορρά μου.
Γίνεται άτι η ομορφιά
στη ράχη της καλπάζω
σε ρεματιές αιθέριες
σε συννεφένιους κάμπους.
Με πάει σ’ αψηλό βουνό
παλιών θεών λημέρι
που με κερνούν το νέκταρ τους
και μυστικά μου λένε.
Αρχαίοι ψίθυροι ηχούν
που την καρδιά δονούνε
τρυπώνουν μέσα στο μυαλό
τη σκέψη τη μεθούνε.
Μα το άτι μου πίσω πετά
στις γειτονιές του κόσμου
εκεί που δάκρυα πυρπολούν
τα άδυτα του πόνου.

«Ο κόσμος είν’ το σπίτι σου»
μου λέει και μ’ αφήνει
φεύγει κι αέρας γίνεται
του πέλαγου μελτέμι.
Γυρίζει πίσω η ομορφιά
ανάσα που δροσίζει
γίνεται ταίρι της ψυχής
συντρόφισσα του ονείρου.