Το 1929 στην Επιφάνεια, ένα μακεδονίτικο χωριό έξω από τα Γρεβενά, η οικογένεια του Χαραλάμπη δοκιμάζεται. Πρώτα θα σκοτωθεί ο ίδιος ο Χαραλάμπης. Ύστερα ο πρωτότοκος γιος, ο Αποστόλης, θα φύγει για τη Θεσσαλονίκη. Και δυο χρόνια αργότερα, τη μεγάλη Παρασκευή του 1931, στη διάρκεια του ετήσιου καψίματος του Ιούδα στην πλατεία του χωριού, ο μικρότερος γιος, ο Λάζαρος, θα μείνει παράλυτος. 

Μετά τον τραυματισμό του Λάζαρου, στην Επιφάνεια συμβαίνουν πράγματα ανεξήγητα. Έτσι τουλάχιστον πιστεύει ο παπάς του χωριού, ο πάτερ Κωνσταντής, ο οποίος —μετά από αλλεπάλληλες εμπειρικές παρατηρήσεις αλλά και μυστικές ενοράσεις— πείθεται τελικά πως, μέσω του Λάζαρου και των καινοφανών ικανοτήτων του, μιλάει ο Θεός ο ίδιος. 

Ο πάτερ Κωνσταντής δεν έχει αμφιβολία: στην Επιφάνεια συντελείται ένα θαύμα. Γι’ αυτό και θ’ αναθέσει στον Λάζαρο ένα έργο θεϊκό.