Πρόκειται για το φωτογραφικό λεύκωμα που εκδίδεται στο πλαίσιο του Διαγωνισμού Φωτογραφίας της Αλυσίδας Πολιτισμού IANOS, ο οποίος διεξάγεται τα τελευταία 9 χρόνια παράλληλα με τον ομώνυμο Διαγωνισμό Διηγήματος. Φέτος οι ενδιαφερόμενοι κλήθηκαν να απαθανατίσουν τοπία που αντανακλούν τις συνέπειες τόσο της δράσης όσο και της αδράνειας του ανθρώπου απέναντι στη φύση.
Περιγραφή
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις IANOS το βιβλίο με τίτλο «Φύση με σπασμένα φτερά», 30 βραβευμένες φωτογραφίες. Πρόκειται για το φωτογραφικό λεύκωμα που εκδίδεται στο πλαίσιο του Διαγωνισμού Φωτογραφίας της Αλυσίδας Πολιτισμού IANOS, ο οποίος διεξάγεται τα τελευταία 9 χρόνια παράλληλα με τον ομώνυμο Διαγωνισμό Διηγήματος. Φέτος οι ενδιαφερόμενοι κλήθηκαν να απαθανατίσουν τοπία που αντανακλούν τις συνέπειες τόσο της δράσης όσο και της αδράνειας του ανθρώπου απέναντι στη φύση.
Τα μέλη της κριτικής επιτροπής –Δημήτρης Ταλιάνης, Μάριος Σπηλιόπουλος και Δώρα Λαβαζού– ξεχώρισαν 30 από αυτά.
Η φύση, ως χώρος και χρόνος της ζωής, ορίζει, περιέχει και περιβάλλει τον άνθρωπο. Αυτή τροφοδοτεί το ανθρώπινο πνεύμα με γνώση και όνειρα, δίνει νόημα στην αλήθεια της ύπαρξης και προτείνει την ηθική της ελευθερίας και της αρμονίας. Από αυτή πηγάζουν οι ιδέες, οι αξίες και η δημοκρατία των αισθήσεων.
Πόσο τιμάμε ως άνθρωποι την καταγωγή μας; Η φύση μάς εμπιστεύεται. Εμείς τη σεβόμαστε; Απαντήσεις δεν περιμένουμε με επιχειρήματα, αλλά με εικόνες και λόγο από τα προσωπικά μας βιώματα, που μας διδάσκουν ότι οι μισές αγάπες και τα σπασμένα φτερά οδηγούν πάντοτε σε πτώσεις και ήττες. Οι πτήσεις και οι νίκες θέλουν ανυπόκριτες αγάπες και δυνατά φτερά.
Αρκεί, βέβαια, να έχουμε καθαρό βλέμμα για να διακρίνουμε γύρω μας τη σύσταση της αγωνίας, τη βαρύτητα του πόνου, το σχήμα της σιωπής και τα σημάδια της ανάγκης. Ακόμη χρειαζόμαστε τη γλώσσα των χρωμάτων και των ανέμων για να αφηγούμαστε την ομαδική μετακίνηση των πουλιών από φόβο ή από αγάπη, τις σκιές των δέντρων, που άλλοτε κρύβουν το φως κι άλλοτε μας το ζητούν, και τα συναισθήματα που γεννούν η απουσία αλλά και η ομορφιά.
Γιατί η φύση, μέσα από τις εποχές, φωτίζει μνήμες από ταξίδια πάθους και ιστορίες παθών, εκφράζοντας ταυτόχρονα το παράπονο πως την αγνοούμε εγωιστικά και δεν ακούμε το θλιμμένο τραγούδι της.
