Η παρούσα ανθολογία προσφέρει στο ελληνικό κοινό μια μοναδική χαρτογράφηση της μετάλλαξης της ανθρώπινης συνείδησης. Μακριά από τον κλασικό λυρισμό, η ποίηση της Μάγδα Καρνέτσι αποτελεί έναν οραματικό τόπο όπου η ωμή βιολογία συναντά την αστροφυσική, την πυρηνική φυσική, την πληροφορική και τη μυστικιστική έκσταση. Ανάμεσα στους κλειστοφοβικούς χώρους του σώματος και την άπειρη επέκταση ενός αστρικού Χαόκοσμου, οι στίχοι της πάλλονται σαν μια σύγχρονη λιτανεία. Μια συγκλονιστική εμπειρία μύησης, όπου ο ανθρώπινος νους γίνεται, τελικά, ένα με τη Συνείδηση του Σύμπαντος.
Αχ, τα όργανα είναι κομματιασμένα, ο νους είναι
ένα όργανο υπερβατικό, ερωτευμένο με τον ίδιο του τον αφανισμό.
Τείνουμε συνεχώς να μεταμορφωθούμε σε φως, σε σκέψη,
να πέσουμε σε ανάπαυση –τι φωτεινός που είσαι, θάνατε!–
όμως κάποιος ή κάτι από μέσα και από έξω
μας τρέφει αδιάκοπα
με νεαρή ύλη, με σκοτάδι, με χάος.
