ἀπό κάπου νά πιαστῶ κάποιος νά μέ προσέξει
πάντως θἄθελα στ’ ἀλήθεια
νά γυρίσω πίσω.
(«Παρουσία των απουσιών»)
μοῦ ἐπιτίθεται καί ἡ ἴδια ἡ ποίηση ἀντιστέκομαι ὅμως καί τραγουδάω
τόν ὁρίζοντα σκεφτικό κι ἀδύνατο χλεμπονιάρη τόνε βλέπω ἀπό δῶ.
μέ τά δάχτυλα πιάνω τό κῦμα τό κρῖμα ποιό εἶναι;
νοηματοδοτῶ ἔ; λάθος· μόνο σωματοδοτῶ.
τόση ζάχαρη ἔφαγα στά χρόνια μου νά μήν ἀφήσω λίγη πάνω στα γεγονότα;
(«Κούνια μπρος κούνια πίσω», ΙΙ)
Δέκα ἐννέα ποιήματα, μαζὶ μὲ τὶς «σημειώσεις», ποὺ κατατίθεται, σωστά, ὡς ποίημα:
nuccio ordine. γιάννης ρίτσος. μανόλης παπαδολαμπάκης. σπυρίδων ζαμπέλιος. εὐαγγελία ἀνδριτσάνου. βασίλης α. παπαδόπουλος. γιῶργος γώτης. γιάννης ψυχάρης. ἄγγελος τερζάκης. susan howe. τ. ἐλευθεριάδης. andré pierre colombat. lyn hejinian. γιάννης ζερβας. ἀπόστολος μελαχρινός.
Ἀπὸ τοὺς σημαντικοὺς ὑπερρεαλιστὲς τῆς ἐποχῆς μας καὶ συνεπὴς γλωσσοκεντριστής: «Ὁ ἐχθρὸς τοῦ περιεχομένου»: πάνω ἀπό τό ὅριο τοῦ περιεχομένου./ τόν τρόπο νά γερνάω δέν βρῆκα ἀκόμη/ ποιητικά καί πρακτικά τό γεγονός μόνο παραμένει / μοῦ ἔχει μείνει καί τό περιτύλιγμα τοῦ καιροῦ./ πρωϊνή λύπη νά ἐξοριστεῖ ἀπό τά συναισθήματα τοῦ περιεχομένου τῆς ἡμέρας λίπη fra lippo lippi ὁ προπονητής marcelo lippi πού κάπνιζε πουράκια πάψε ἀφοῦ δέν σοῦ λείπει ἐπιτέλους τίποτα εὐτυχῶς ἡ λέξη λήπη δέν ἔγινε φαίνεται ποτέ./ νά ἀναγνωρίσω δέ καί τήν ἁλαζονεία/ σάν παράγοντα τοῦ περιεχομένου. Θὰ χαιρόταν νὰ τὸν διάβαζε ὁ φίλος του Ἀντρέας Παγουλάτος.
Ὁ Νῖκος Ἀργυρόπουλος (φορτοεκφορτωτής τῆς μνήμης τῶν ψυχικῶν ρυτίδων), μὲ χιοῦμορ, φαντασία καὶ ἀνατροπὲς (λεκτικὲς καὶ νοηματικές: σκέφτηκα καθόλου τήν μοναξιά τοῦ ἀέρα;/ κι ὅταν ἡ θάλασσα κοιτιέται στόν καθρέφτη;) προχωρᾶ σὲ μιὰ εἰκονολατρικὴ (ἢ μήπως εἰκονοκλαστική;) ἀσέλγεια μὲ τὶς λέξεις, ἀποδεικνύοντας τὸν πλοῦτο καὶ τὴ ζωντάνια τῆς γραφῆς του, ἰδίως σὲ μιὰ ἐποχὴ ἀμήχανη καὶ σὲ μιὰ ποίηση (ἀδιάφορη καὶ) τοῦ συρμοῦ, ποὺ κυριαρχεῖ.
Στὸν Ἀργυρόπουλο κάθε λέξη καὶ φράση σημαίνει (φαντασίες πράξεων πού χωρίς νά γίνουν θά περιγραφοῦν./ κάθε τόπος εἶναι γεμᾶτος ὑπαινιγμούς), παίρνει τὴ θέση της στὴ σωστὴ σειρά, σαρκάζει καὶ αὐτοσαρκάζεται μὲ γενναιότητα καὶ φλέγμα: στά πετάγματα τοῦ νοῦ τά πόδια μένουν πίσω. Ποίηση ἐρωτική (οἱ ἔρωτες ἀγαποῦν τόν ἦχο νά ἀκοῦν τόν ἑαυτό τους), λυρική (νόμιζα ὅτι τάχα μου ὁ λυρισμός ἤτανε/ ἔπος ἀλήθειας ὄχι ματαιοδοξία μου), ἀνατρεπτική, ἐπιδιώκοντας μὲ τὸ ποίημα νὰ κάνει πάλι παροῦσες τὶς ἀπουσίες του. Ποίηση μοντέρνα μὲ ὄμορφους 15σύλλαβους: τίποτα εἶναι ὁ καιρός κανέναν δέν σημαίνει./ ἤμαν πουλί καί χάζευα ἀκούνητο στόν βράχο. Ποίηση ποὺ σημαδεύουν ἀφηρημένα νήματα, φτιάχνοντας πόθους, γιὰ στόχους, μὲ τὴ φαντασία του. Παραθέτω λίγους στίχους ἐνδεικτικά:
ὁ μοντερνισμός ἄρρωστη ἀπόφυση ἐκεῖ σκωληκοειδίτιδα τοῦ μπαρόκ.
βίος εἶναι ὁ χρόνος ἀνάμεσα στά ποιήματα
ὁ κατάδικος ναύτης ἐγώ στήν τριήρη τοῦ καιροῦ/ καί νά μοῦ κόβονται μέρες νά γίνονται κουπιές.
ἡ κατάθλιψη ἀκούγεται πολύ επίσημη/ δικαιολογία μου σάν νά εἶναι ευχἄριστη.
ἡ φαντασία εἶναι συνήθως βίαιη. εἶναι καί ἡ εὐγενική βία τῶν δέντρων ὅταν πέφτουν/ σπασμένα ἀπ’ τόν ἀέρα ὄχι ἄν τά χτυπήσει κεραυνός.
ἕνα ψέμα ἐπιπλέει στήν θάλασσα ἀνάμεσα στήν σαντορίνη καί τήν ἴο. τό παρελθόν δέν εἶναι πάντα ἀληθινό.
Μιὰ δυναμικὴ ποιητικὴ συλλογὴ πολλαπλῶν ἀναγνώσεων, οὐσίας, συμβολισμῶν καὶ ἀληθινῆς τέχνης.
Ὁ Νῖκος (Σπήλιος) Ἀργυρόπουλος γεννήθηκε στὸν Πειραιᾶ τὸ 1962. Σπούδασε ἰατρικὴ στὴν Ἀθήνα, ἔζησε καὶ ἐργάστηκε ὡς ψυχίατρος στὴν Ἀγγλία γιὰ περισσότερα ἀπὸ εἴκοσι χρόνια. Πρωτοεμφανίστηκε στὰ Γράμματα στὸ περιοδικό Υδρία το1992, μὲ το «Ἀεροποίημα». Ἔχει στὸ ἐνεργητικό του δώδεκα ποιητικὲς συλλογὲς ἂν συνυπολογίσουμε καὶ τὸ συλλογικὸ τοῦ 2008 Συνέδριο Ἀναισθησιολογίας: Γυναῖκες γεννημένες τὸ 1961 (1993), Αἰδήμων στὴν αἴγυπτο, ἐκδ. Δρομεὺς (1995), Κάποιος πρέπει ν’ ἀντισταθεῖ στὴ σαντορίνη, ἐκδ. Πρόταση (2001), Εἰς τοὺς ἐγὼ ποταμούς, ἐκδ. ὕψιλον (2004), VIAΓΡΑΜΜΑ, ἐκδ. Γαβριηλίδης (2007), (Ἀλοπηγία) Ἡ Συλλογὴ τοῦ Ἁλατιοῦ, ἐκδ. ὕψιλον (2008), Ἠλεκτρικὰ ἐργόχειρα, ἐκδ. ὕψιλον (2011), Κοσμοσυρροὴ Περισυλλογή, ἐκδ. ὕψιλον (2012), Ἡ Ἐκδίκηση τῆς Τελειότητας καὶ Πέντε Ποιήματα, εκδ. ύψιλον (2015), Ποιητιconomics, εκδ. ύψιλον (2017), Πελοποννήσου, εκδ. Νησίδες (2022).
Ἐκτὸς ἀπὸ ποίηση, ἔχει δημοσιεύσει μεταφράσεις (με τη Βασιλική Κολοκοτρώνη για τον Νικόλαο Κάλας και πρόσφατα του Jeffrey Berman Ο Ίρβιν Ντ. Γιάλλομ και η λογοτεχνία της ψυχοθεραπείας, εκδ. Άγρα 2025), καθώς και λογοτεχνικὰ δοκίμια καὶ κείμενα γιὰ τὴν ψυχιατρικὴ, σὲ πολλὰ περιοδικά.
