Το 1997, ο μυθιστοριογράφος Τζ. Μ. Κουτσί προσκλήθηκε να δώσει τις περίφημες διαλέξεις Tanner, που διοργανώνει κάθε χρόνο το πανεπιστήμιο Princeton, με θέμα τις ανθρώπινες αξίες. Η επιλογή του υπήρξε ανατρεπτική: αντί για μια συμβατική διάλεξη, επέλεξε να παρουσιάσει μια νουβέλα, μια μεταμυθοπλασία. Πρωταγωνίστρια της νουβέλας είναι η μυθιστοριογράφος Ελίζαμπεθ Κοστέλο, η οποία καλείται να δώσει μια διάλεξη στο Κολλέγιο Άπλτον. Όπως και ο ίδιος ο Κουτσί, έτσι κι εκείνη απομακρύνεται από το αναμενόμενο και αντί να μιλήσει για το λογοτεχνικό της έργο θα στρέψει το βλέμμα μας στις ζωές των ζώων. Θα περιγράψει τη βαναυσότητα που υφίστανται στις βιομηχανικές μονάδες παραγωγής, παραλληλίζοντας τη φρίκη ακόμη και με αυτή των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Αμφισβητώντας ριζικά τη δυτική φιλοσοφία και την προσπάθειά της να ανυψώσει τον άνθρωπο πάνω από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο, και συμμαχώντας με την ποίηση, η οποία αναδεικνύει τη βιωμένη εμπειρία των ζώων, η Κοστέλο θα φέρει στο προσκήνιο ορισμένα από τα κομβικά ζητήματα που διατρέχουν το έργο του Κουτσί: τη σχέση ανθρώπου και ζώου, λογοτεχνίας και φιλοσοφίας, ηθικής και δικαιοσύνης, αποικιοκρατίας και καταπίεσης.