Ο τίτλος της ποιητικής σύνθεσης «βιέννι» παραπέμπει στη σημερινή Κωμόπολη «Βιάννος», γενέθλιος τόπος της Μαρίνας Μιχαήλ Χρηστάκη, που υπήρξε μία από τις εκατό πόλεις της Μινωικής Κρήτης. Το προελληνικό της όνομα συναντάται ως Βίαννος ή Βιέννος. Νομίσματά της, του 3ου π.Χ. αιώνα, ήρθαν στο φως από την ανασκαφική σκαπάνη. Στη μία όψη τους υπάρχει ανάγλυφη κεφαλή που αποδίδεται στη θεά Αρτέμιδα ή στη θεά Αθηνά ή στην τοπική ηερωίδα Βιάννη, ή στη μινωική θεότητας Βριτομάρτιδα ή στον Κουρήτη Βίαννο σύμφωνα με διάφορες απόψεις που έχουν διατυπωθεί. Από την άλλη όψη εικονίζεται άνθος που μοιάζει με το κρινάκι της θάλασσας. Επίσης διακρίνεται, μετά από 23 αιώνες, η λέξη «ΒΙΑΝΙ». Σε άλλο νόμισμα, στη δεύτερη όψη, αντί για κρινάκι υπάρχει το μονόγραμμα της πόλης «ΒΙ».
Περιγραφή
Ο τίτλος της ποιητικής σύνθεσης «βιέννι» παραπέμπει στη σημερινή Κωμόπολη «Βιάννος», γενέθλιος τόπος της Μαρίνας Μιχαήλ Χρηστάκη, που υπήρξε μία από τις εκατό πόλεις της Μινωικής Κρήτης. Το προελληνικό της όνομα συναντάται ως Βίαννος ή Βιέννος. Νομίσματά της, του 3ου π.Χ. αιώνα, ήρθαν στο φως από την ανασκαφική σκαπάνη. Στη μία όψη τους υπάρχει ανάγλυφη κεφαλή που αποδίδεται στη θεά Αρτέμιδα ή στη θεά Αθηνά ή στην τοπική ηερωίδα Βιάννη, ή στη μινωική θεότητας Βριτομάρτιδα ή στον Κουρήτη Βίαννο σύμφωνα με διάφορες απόψεις που έχουν διατυπωθεί. Από την άλλη όψη εικονίζεται άνθος που μοιάζει με το κρινάκι της θάλασσας. Επίσης διακρίνεται, μετά από 23 αιώνες, η λέξη «ΒΙΑΝΙ». Σε άλλο νόμισμα, στη δεύτερη όψη, αντί για κρινάκι υπάρχει το μονόγραμμα της πόλης «ΒΙ».
Με ένα φως εκθαμβωτικό στον κυκλικό δακτύλιο των ματιών της
Γιατί τα ποιήματα κάποιοι κάποτε τα ξαναζωντανεύουν
Καμωμένη από γυαλί.
Εκείνο το ειδικό διάφανο γυαλί βορίου
με χαμηλό δείχτη διάθλασης.
Έβλεπε τους άξονες και τα γρανάζια να
κινούνται, όπως σ' εκείνα τα διάφανα μηχανικά
ρολόγια που συνήθως φορούσε.
Έβλεπε τους μοχλούς της σκέψης της,
τον κάθε ελιγμό τους,
άγγιζε τα ελατήρια της συγκίνησής της
καθώς μαζεύονταν και απλώνονταν
και έδιναν ώθηση και φωτιά
στα κύτταρα της.
Έβλεπε το σώμα της,
να αναγεννιέται έπειτα
από κάθε τραύμα.
Μια ποιητική σύνθεση με εμφανή τον συμβολικό της χαρακτήρα, τη λυρική απόχρωση των στίχων, ένα ερωτικό σκίρτημα που είναι προνόμιο της ζωής καλοδεχούμενο, ένας διάλογος ανάμεσα στο ορατό και τον αόρατο κόσμο της ψυχής μας, με επίκεντρο πάντα τον γενέθλιο τόπο τής Βιάννου στο Ηράκλειο Κρήτης, συναποτελούν στην πέμπτη ποιητική συλλογή της Μαρίνας Μιχαήλ Χρηστάκη.
Ο χορός, ο εκφωνητής-ποιητής, η εσωτερική αναζήτηση/στοχασμός (σε πλάγια γραφή), ο λόγος της ύπαρξης, το συναίσθημα, η ανησυχία, το ερώτημα, περνούν μέσα από μια συγχορδία στίχων που μέσω της ηχούς του λόγου και τις αλλεπάλληλες εικόνες δημιουργούν μια ποιητική αντίστιξη: Μα αν κατάματα/ το φως κοιτάξεις για πολύ/ θα τυφλωθείς// Αν τη φωτιά αγγίξεις/ θα λιώσεις θα καείς σαν Ίκαρος/ θα γκρεμοτσακιστείς.
Το χώμα να ανασκάπτεται βαθιά, όπως το δέρμα, στην αναζήτηση φωτός. Για μια πορεία ανθρώπινη που θα διασώζει το παρελθόν και θα ατενίζει το εν εξελίξει μέλλον: [ ] σμικρύνεται ο κόσμος/ σε μια επίπεδη οθόνη αφής// ακολουθία λέξεων
ποια κομμάτια τείνουν να συνδυάζονται με ποια/ ποια η επόμενη λεκτική μονάδα με βάση τις/ προηγούμενες;// ποιες οι λέξεις οι πιο χρήσιμες, οι πιο ευγενικές, οι/ πιο ακριβείς;// οι λέξεις να γίνονται προτάσεις/ οι προτάσεις παράγραφοι/ οι παράγραφοι κείμενα/ χωρίς διόλου να χειρίζονται λέξεις/ χωρίς καμία ιδέα τι τους ζητείται/ χωρίς ιδέα τι απαντούν.
Η Μαρίνα Μιχαήλ Χρηστάκη πειραματίζεται στην ποίηση, αναζητά διεξόδους με έναν τρόπο εκφραστικά και νοηματικά δυναμικό, επιχειρεί να συναρμολογήσει τα θραύσματα του κόσμου που δομείται πάνω στο όνειρο, στην αναπνοή και στην αρμονία. Δεν είναι κάτι εύκολο καθώς υποχρεώνεται να συνυπάρχει μέσα στην απώλεια αλλά και την ομορφιά. Σ’ αυτό το τεντωμένο σκοινί της ζωής [ ] εκείνη ακριβώς τη στιγμή που νομίζεις πως/ αγγίζεις την ατσάλινη γοητεία της,/ αιφνίδια ανανεώνεις τα αυτιά σου και τα μάτια, για να εμφανιστεί μπροστά σου αυτός ο κόσμος Κρυμμένος στις λεπτομέρειές του.
Μια αναζήτηση στον χώρο της ζωής και στον ποιητικό κόσμο που διαρκεί αιώνες προκαλώντας πάντα την ίδια ανησυχία αλλά και την ίδια προσμονή με την ελπίδα πως ο άνθρωπος μπορεί να σταθεί δίπλα ο ένας στον άλλον για να δυνατά όλα όσα νομίζαμε αδύνατα.
