Η συζήτηση για την Ανατολική Γερµανία και τη σχέση µεταξύ Ανατολής και Δύσης αναζωπυρώνεται ξανά και ξανά. Είτε µε αφορµή επετειακές χρονιές είτε µετά από κοινωνικές διαµαρτυρίες. Κι όµως, η δηµόσια αυτή αντιπαράθεση δεν οδηγεί σε αµοιβαία κατανόηση. Ανακυκλώνεται διαρκώς, µε τις κατηγορίες να διαδέχονται τις αντικατηγορίες: «Δεν έχετε ακόµα ξεπεράσει τον “Χίτλερ µέσα σας” (και τη “διπλή δικτατορία”)» – «Μας υποβαθµίσατε οικονοµικά και συµβολικά».
Όλα αυτά ενώ έχουν, ήδη, συµπληρωθεί 36 χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και η ακροδεξιά «Εναλλακτική για τη Γερµανία» (AfD) θριάµβευσε στις πρόσφατες εκλογές στη Σαξονία-Άνχαλτ και προηγείται στις δηµοσκοπήσεις σε πανεθνικό επίπεδο.
Μέσα σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο παρεµβαίνει, µε µια τεκµηριωµένη και πολυδιάστατη ανάλυση, ο «πιο δηµοφιλής ερευνητής της γερµανικής κοινωνίας» σύµφωνα µε τη Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung. Ο Στέφεν Μάου, εξετάζει κριτικά τις παρεµβάσεις στη δηµόσια συζήτηση και αµφισβητεί τη θεωρία της σύγκλισης, σύµφωνα µε την οποία η Ανατολική Γερµανία θα εξελιχθεί µε τον χρόνο έτσι ώστε να µοιάσει στη ∆υτική.
Ο Μάου υποστηρίζει ότι, λόγω των εµπειριών της ζωής στη Λαοκρατική Δηµοκρατία της Γερµανίας αλλά και κατά τη διάρκεια των χρόνων της επανένωσης, η Ανατολή θα παραµείνει διαφορετική – οικονοµικά, πολιτικά αλλά και ως προς την ταυτότητά της. Δεδοµένης της αδύναµης κοινωνικής εδραίωσης των πολιτικών κοµµάτων σ' αυτή, προτείνει να δοκιµαστούν εναλλακτικές µορφές δηµοκρατικής συµµετοχής, όπως για παράδειγµα η δηµιουργία συµβουλίων πολιτών.
Ένα βιβλίο που υπερβαίνει τα αδιέξοδα της συζήτησης για την επανένωση – και έχει προκαλέσει έναν έντονο δηµόσιο διάλογο στη γερµανική κοινωνία.
«Όποιος διαβάσει τον Μάου θα καταλάβει καλύτερα πώς προέκυψαν οι ανησυχητικές διαφορές στην εκλογική συµπεριφορά των Ανατολικογερµανών και των Δυτικογερµανών. Όλοι όσοι θέλουν να κάνουν µια τεκµηριωµένη συζήτηση για αυτό το θέµα πρέπει να διαβάσουν αυτό το βιβλίο».
Heinrich August Winkler, Süddeutsche Zeitung
«Η πιο διορατική ανάλυση του γιατί η Ανατολή λειτουργεί διαφορετικά και θα παραµείνει διαφορετική».
Πέτερ Νόιµαν, DIE ZEIT
