Με την Ελλάδα
στο μυαλό μου ταξιδεύω
και ένα φως
διαρκώς με κυνηγά,
το φως αυτό
κι ανάπηρα αγάλματα φωτίζει
θαμμένα στην αρχαία γη της Αττικής,
και δίπλα τους
κολώνες κάτω αυλακωτές
πεσμένες στοιχισμένες εν σειρά
υψιπετείς, περήφανες του παρελθόντος στήλες
με εξαίσια κιονόκρανα
κάτω κι αυτά πεσμένα,
τον νου και την ματιά μου όλες,
δω γύρω, οι ιστορικές αυτές στιγμές,
τον εαυτό μου βασανίζουν
κι αυτόματα εκμηδενίζουν
την αγωνία της ψυχής,
που διαρκώς με απελπισιά,
στην κάθε μέρα βλέπει στο σώμα και στο πνεύμα μου,
καθώς καιρός περνά
θανατερή να έρχεται όπως
στ' αρχαία μάρμαρα,
της ύπαρξης μου η φθορά.
Σ. Σ.
