Στη νέα της ποιητική συλλογή η Κορίνα Καλούδη κινείται ανάμεσα στην προσωπική μνήμη, την απώλεια, τον έρωτα και την επιθυμία, αλλά και σε εκείνη τη βαθύτερη περιοχή όπου η πραγματικότητα μεταμορφώνεται σε αίνιγμα. Με λόγο λιτό και κοφτό, υπαινικτικό και συχνά ονειρικό, μεταμορφώνει απρόσμενα το οικείο, ενώ παράλληλα συνομιλεί με τη ζωγραφική, τον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία και τη μουσική, αφήνοντας τους διακειμενικούς απόηχους να οδηγούν σε μια δεύτερη, αθέατη πραγματικότητα. Από το σώμα και την αγάπη ως τον φόβο, τον θάνατο και την αναζήτηση μιας άλλης μορφής φωτός, τα ποιήματα της συλλογής μοιάζουν να διασχίζουν διαρκώς το όριο ανάμεσα στο ορατό και το άρρητο. Κεντρική τους χειρονομία είναι ίσως η άρνηση μιας οριστικής απάντησης: Το αίνιγμα παραμένει ανοιχτό για να εξακολουθεί να το φωτίζει η ποίηση.