Το κείμενο αποτελεί μια εκτενή ανάλυση της εξέλιξης και των εκφράσεων της αυτοπροσωπογραφίας (αυτοπορτραίτου) στη σύγχρονη ελληνική και διεθνή φωτογραφία, εξετάζοντας πώς οι δημιουργοί χρησιμοποιούν το σώμα και το είδωλό τους για να διερευνήσουν την ταυτότητα, τον εαυτό και την κοινωνία.Η ανάλυση διαρθρώνεται γύρω από τέσσερις κεντρικές θεματικές ενότητες, παρουσιάζοντας το έργο πλήθους Ελλήνων καλλιτεχνών:Αυτοβιογραφία, Ρευστότητα, Οικείο και Δημόσιο, Αρχέγονη Μνήμη. Συνολικά, το κείμενο αναδεικνύει ότι το φωτογραφικό αυτοπορτραίτο δεν είναι μια απλή καταγραφή, αλλά ένα πολύπλοκο ψυχολογικό και εννοιολογικό εργαλείο αναπαράστασης του «είναι» και της ανθρώπινης ύπαρξης.
