Όποιος γνωρίζει καλά τη γλώσσα ξέρει ότι ο όρος ευεξία έχει θετικό πρόσημο γιατί αναφέρεται συνολικά στην κατάσταση της υγείας ενός ανθρώπου, σωματικής, πνευματικής, ψυχικής και ηθικής. Η καθεμία από αυτές τις διαστάσεις της υγείας έχει μία ευρεία αποστολή και συνδέεται άμεσα με τις υπόλοιπες, μια και ο άνθρωπος είναι ενιαία οντότητα. Τα τελευταία χρόνια,όμως, ο όροςευεξία περιορίστηκε νοηματικά και έχει επικεντρωθεί στη σωματική υγεία του ανθρώπου, που είναι φυσικά πολύ σημαντική αλλά σίγουρα δεν αποτελεί αυτοσκοπό, αφού σε καμία περίπτωση δεν αρκεί για την κατάκτηση της προσωπικής ισορροπίας. Παράλληλα έχει αποδειχθεί ότι η απουσία της σωματικής υγείας δημιουργεί πρακτικές δυσχέρειες αλλά επίσης είναι γνωστό το κενό μπορεί να αναπληρωθεί με τη δυναμική των υπολοίπων λειτουργιών του ανθρώπου. Το βιβλίο του Μιχαήλ Χριστοφάκη έρχεται να επισημάνει ότι οι μέθοδοι που προτείνει η σύγχρονη βιομηχανία της ευεξίας για την κατάκτησή της είναι αναποτελεσματικές και συνεπώς η απομυθοποίησή τους είναι δεδομένη, ενώ η αέναη διεκδίκηση της νεότητας καθίσταται ουτοπία.