«Είναι ένα μυθιστόρημα με θέμα την ευχαρίστηση που νιώθουμε όταν διαβάζουμε μυθιστορήματα. Πρωταγωνιστής είναι ο Αναγνώστης που αρχίζει δέκα φορές να διαβάζει ένα βιβλίο και που λόγω κάποιων γεγονότων ανεξάρτητων από τη βούλησή του, δεν κατορθώνει να τελειώσει ποτέ. Χρειάστηκε επομένως να γράψω την αρχή δέκα μυθιστορημάτων γραμμένων υποτίθεται από δέκα συγγραφείς, που όλοι κατά κάποιον τρόπο ήταν διαφορετικοί από μένα και διαφορετικοί μεταξύ τους». Με τα λόγια αυτά ο Ίταλο Καλβίνο παρουσίασε στο Μπουένος Άιρες το μυθιστόρημά του αυτό που ξάφνιασε, συζητήθηκε και τελικώς αγαπήθηκε όσο κανένα από τα έργα του. Tο Aν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης, υπήρξε όχι μόνο μια αξεπέραστη σπονδή στο λογοτεχνικό είδος του μυθιστορήματος αλλά και το έργο που άνοιξε νέους δρόμους για τη λογοτεχνία του 21ου αιώνα.
 

[…] Το ότι έκανα τη διακοπή της πλοκής ένα δομικό μοτίβο του βιβλίου μου έχει αυτή τη συγκεκριμένη και πεπερασμένη έννοια και δεν αγγίζει καθόλου την προβληματική του «ανολοκλήρωτου» στην τέχνη και στη λογοτεχνία, που είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα. Καλύτερα να πούμε ότι εδώ δεν πρόκειται για κάτι «μη ολοκληρωμένο» αλλά για κάτι «ολοκληρωμένο που έχει διακοπεί», για κάτι «ολοκληρωμένο του οποίου το τέλος είναι κρυμμένο ή αδύνατο να διαβαστεί» τόσο με μεταφορική όσο και με κυριολεκτική έννοια. (Νομίζω ότι κάπου έχω γράψει κάτι σαν: «ζούμε σε έναν κόσμο ιστοριών που αρχίζουν και δεν τελειώνουν ποτέ»).

Ίταλο Καλβίνο