Η συλλογή «Το ίσως του μέλλοντος» περιγράφει έναν μετα-ανθρώπινο κόσμο όπου η τεχνολογία, ο καταναλωτισμός και η εξουσία αποικίζουν μέχρι και τις πλέον ιδιωτικές εκφάνσεις της ύπαρξης. Με σκωπτικό τόνο και οικονομία λόγου τα ποιήματα καθιστούν τα διαφημιστικά συνθήματα, τις κυβερνητικές ανακοινώσεις, τους κανονισμούς εργασίας και την ψηφιακή ορολογία υλικό υπαρξιακής δυστοπίας. Ωστόσο, πέρα από τον μανδύα του σαρκασμού η ποίηση της Ελίνας Τραϊφόρου αναζητεί εκείνο το ελάχιστο ίχνος ελευθερίας που διασώζεται στο βλέμμα, στην αφή και στη δυνατότητα του ανθρώπου να αντιστέκεται μέσω της γλώσσας.
