Αγαπημένη μου, πάνε χρόνια, δεν βρισκόμαστε πια, σου γράφω για να σου πω ότι τελευταία απέκτησα ρίζες, δεν είναι αυτό που με ανησυχεί, ξυπνώ με μια τρελή επιθυμία να σε δω, ξέρω, αυτό είναι αδύνατον, μα τι να γίνει, άλλο δεν μου απέμεινε, μόνο να περιμένω, να περιφέρομαι ανάμεσα σε δύο κόσμους, αλήθεια και όνειρο, κάθε πρωί με λούζει ιδρώτας και μυρωδιά από σάπια φύλλα με τυλίγει, από εποχές δύο απέμειναν και μήνες δύο, Δεκέμβρης και Απρίλης, από χειμώνα σε άνοιξη και πάλι απ’ την αρχή
Οι ιστορίες αναδεικνύουν αθέατες πλευρές της καθημερινότητας φωτίζοντας ποικιλότροπα οικογενειακές επιταγές, έρωτες που δεν ολοκληρώθηκαν, ενοχές και άδηλες επιθυμίες. Στις πυκνές αφηγήσεις τους, τα πρόσωπα κουβαλούν ρωγμές, σχέσεις που φθείρονται, ταυτότητες που ασφυκτιούν μέσα σε κοινωνικούς ρόλους, φόβους, απώλειες. Η συγγραφέας τα παρατηρεί, συμπάσχει μαζί τους χωρίς να τα εξιδανικεύει και χωρίς να τα υποβάλλει σε έναν εύκολο μηχανισμό λύτρωσης. Η οδύνη τους παραμένει οδύνη, με την αξιοπρέπεια και τη σιωπή που συχνά χαρακτηρίζουν τις πραγματικές ανθρώπινες δοκιμασίες. >>>
