Χτισμένο σαν θεατρικό έργο, σε δεκαπέντε «Σκηνές» που ανοίγουν με την Οικογένεια και κλείνουν με την Αυλαία, το αφήγημα ξετυλίγει προξενιά, αρραβώνες, προικιά, τον έλεγχο της αγνότητας της νύφης, το κρασί και το μέλι του γάμου, αλλά και πιο σκοτεινές όψεις της παράδοσης, όπως η ενδοοικογενειακή βία και οι βαθιά ριζωμένες ανισότητες ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες. Παράλληλα, ο συγγραφέας συνδέει τα σύγχρονα έθιμα με τις γαμήλιες παραδόσεις της αρχαίας Αθήνας και της Σπάρτης, κλείνοντας με μια συμβολική αναφορά στην Ιφιγένεια.
Μια τρυφερή αλλά και ειλικρινής ματιά σε έναν κόσμο που χάνεται, γραμμένη με σεβασμό στη μνήμη και νηφάλια ματιά στις σκιές της παράδοσης —μια αφήγηση που θα συγκινήσει όσους θυμούνται και θα εκπλήξει όσους ανακαλύπτουν για πρώτη φορά αυτόν τον κόσμο.
