Στην Ελλάδα, η κοινωνική φροντίδα βαρύνει παραδοσιακά τα μέλη της οικογένειας (άτυπη φροντίδα), ωστόσο, με τη διάσπαση των οικογενειακών δεσμών, όλο και εξασθενεί. Η μελέτη εξασφαλίζει την άμεση κατανόηση του ιδιαίτερα σύνθετου τομέα της κοινωνικής φροντίδας, προσφέροντας πρωτότυπα εργαλεία εντοπισμού και αξιολόγησης της θεσμικής επίδρασης των παρεμβάσεων των Διεθνών Οργανισμών. Στο πλαίσιο αυτό, η έρευνα επικεντρώθηκε σε τρεις Διεθνείς Οργανισμούς που παράγουν, κατ’ αρχήν σύμφωνα με τις καταστατικές αρμοδιότητές τους, κανόνες δικαίου στο πεδίο της κοινωνικής φροντίδας (ΟΗΕ, Συμβούλιο της Ευρώπης και ΕΕ).
Με το έργο αυτό εισάγεται στην ελληνική βιβλιογραφία ένα νέο μοντέλο οριοθέτησης και λειτουργίας του τομέα της κοινωνικής φροντίδας, αναδεικνύοντας με συστηματικό τρόπο τα μειονεκτήματα του μοντέλου του προνοιακού υποδείγματος, το οποίο προσεγγίζει την κοινωνική φροντίδα ως τμήμα του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας, και προσανατολίζει τη λειτουργία του στην εξυπηρέτηση στόχων πρόληψης και αντιμετώπισης καταστάσεων ανάγκης ατόμων σε κίνδυνο εισοδηματικής φτώχειας.
