Η γραφή της Ψιμούλη κερδίζει την αυθεντικότητά της καθώς συνομιλεί διαρκώς με τον φυσικό χώρο, από αυτόν αντλεί και σ’ αυτόν επιστρέφει. Τα τέσσερα μέρη στα οποία χωρίζει τον λόγο της (τις εικόνες της) επικοινωνούν μεταξύ τους μέσω αυτού του φυσικού χώρου, στον οποίο εντάσσει και τον άνθρωπο την ανθρώπινη επαφή, τον άνθρωπο ως παρατηρητή, ως δημιουργό, ως συνεκτικό κρίκο μιας αλυσίδας σχέσεων. Καθόλου τυχαία αφιερώνει το βιβλίο στους φίλους της. Σαν να τους συγκεντρώνει όλους σε σχέση αγαπητική, στερεή και διαρκή.
>>>
