Ο συγγραφέας είναι αμείλικτος, αλλά όχι άδικος, γιατί βλέπει καθαρά ότι η αλλοίωση είναι συλλογική, βαθιά και σχεδόν αόρατη. Και αυτό είναι ίσως το πιο τρομακτικό σημείο του έργου, καθώς δεν αναφέρεται σε ένα φανταστικό αύριο, μα σε όσα συμβαίνουν ήδη γύρω μας, μέσα στις συνήθειες, στις σιωπές, στις μικρές καθημερινές μας παραχωρήσεις. >>>
