Το βιβλίο Το Τέλος (;) της Μισθωτής Εργασίας εξετάζει τις ριζικές αλλαγές που επιφέρουν οι νέες τεχνολογίες στην απασχόληση και ιδιαίτερα στη μισθωτή εργασία. Οι Deborah Perry Piscione και Josh Drean υποστηρίζουν ότι τα παραδοσιακά μοντέλα απασχόλησης απαξιώνονται εξαιτίας τεχνολογιών όπως η τεχνητή νοημοσύνη (AI), το blockchain και το web3. Παρουσιάζουν την έννοια του «Work3», μιας νέας εποχής εργασίας, που δίνει έμφαση στην ευελιξία, την αυτονομία και τη συνεργασία, αντί για τις άκαμπτες εταιρικές ιεραρχίες. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι οι σύγχρονοι εργαζόμενοι, ιδιαίτερα η Generation Z, απορρίπτουν ολοένα περισσότερο την παραδοσιακή απασχόληση, επειδή στερείται νοήματος και ευελιξίας. Αντίθετα, προσελκύονται από αποκεντρωμένα οικοσυστήματα εργασίας και ψηφιακές πλατφόρμες, που επιτρέπουν πολλαπλές πηγές εισοδήματος και εργασία βασισμένη στα ενδιαφέροντά τους. Τεχνολογίες όπως η παραγωγική τεχνητή νοημοσύνη και οι αποκεντρωμένοι αυτόνομοι οργανισμοί (DAOs) αναμένεται να αυτοματοποιήσουν επαναλαμβανόμενες εργασίες και να ενισχύσουν δημιουργικές δραστηριότητες. Στο πλαίσιο αυτό αναδεικνύεται ως κεντρικό θέμα του βιβλίου είναι η αποκέντρωση. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι οι οργανισμοί πρέπει να εγκαταλείψουν τα συγκεντρωτικά μοντέλα και να υιοθετήσουν δομές που κατανέμουν την εξουσία και την ιδιοκτησία μεταξύ των συμμετεχόντων. Παρουσιάζουν βασικές αρχές της αποκεντρωμένης εργασίας, όπως η συνεργασία, η διαφάνεια, η αυτονομία και η συνεχής εκπαίδευση. Τονίζουν επίσης ότι η τεχνολογία πρέπει να συνδυάζεται με ηθική ηγεσία και ανθρώπινες αξίες, ώστε η εργασία να παραμένει ουσιαστική και συμπεριληπτική. Το βιβλίο καταλήγει σε ένα αισιόδοξο όραμα για ένα πιο δημοκρατικό και ευέλικτο μέλλον της εργασίας. Η ελληνική εισαγωγή της Βάλιας Αρανίτου εντάσσει τη συζήτηση σε ένα ευρύτερο ιστορικό και θεωρητικό πλαίσιο, παρουσιάζοντας την εξέλιξη της εργασίας στον καπιταλισμό. Μέσα από τις θεωρίες των Adam Smith, Karl Marx, Max Weber και Émile Durkheim, δίνεται έμφαση στη διαχρονική σχέση εργασίας και τεχνολογίας, η οποία έχει απασχολήσει όχι μόνο την επιστημονική κοινότητα αλλά και τον δημόσιο διάλογο. Παράλληλα, παρουσιάζεται η συζήτηση για το μέλλον της εργασίας, η οποία αναπτύχθηκε έντονα από τη δεκαετία του 1980, όταν η αποβιομηχάνιση, η αυτοματοποίηση και οι νέες τεχνολογίες άρχισαν να αμφισβητούν τον παραδοσιακό ρόλο της μισθωτής εργασίας. Από τον Claus Offe ο οποίος υποστήριξε ότι η εργασία δεν μπορεί πλέον να αποτελεί τον μοναδικό μηχανισμό κοινωνικής ένταξης, έως τον Ulrich Beck που περιέγραψε τη μετάβαση σε μια «κοινωνία του ρίσκου», όπου η σταθερή απασχόληση αντικαθίσταται από πιο ευέλικτες αλλά και πιο επισφαλείς μορφές εργασίας, τον Jeremy Rifkin που ανέδειξε το ενδεχόμενο της τεχνολογικής ανεργίας, και τον André Gorz που πρότεινε εναλλακτικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης πέρα από τη μισθωτή εργασία. Σε κάθε περίπτωση η εργασία αναδεικνύεται έτσι, όχι μόνο ως οικονομική δραστηριότητα, αλλά και ως μηχανισμός κοινωνικής ένταξης και ταυτότητας.