Σαν μια εικόνα απατηλή
Σαν να γελάστηκε ο νους από το μάτι
Κύμα επάνω στο νερό
Και τα κλειστά φτερά σφιχτά στην πλάτη
Θα έρθει ένα πρωί στου πλάτανου τα φύλλα
Και η ομίχλη θα σκεπάζει την οργή
Θα κελαηδήσει πιο γλυκά απ’ όλα τα πουλιά
Μέσα στη νύχτα θα καλεί τη χαραυγή
Κι όπως θα τρέμει το κλαδί
Λες και βαραίνει η ομορφιά σαν βράχος
Θα περιμένεις να φανεί
Μα δεν μπορείς να δεις τα θαύματα μονάχος
Θα έρθει ένα πρωί και θα προστάζει: μίλα
Μα ποια φωνή να θέλει πια να βγει;
Θα κελαηδήσει δυνατά, κρυμμένο και δειλό
Και μες στη νύχτα θα ακούσει την κραυγή
* Χρησιμοποιήθηκε στην επερχόμενη δισκογραφική δουλειά του Θανάση Παπακωνσταντίνου, έπειτα από προσαρμογή που έκανε ο ίδιος.
