της Ξένης Μιτσοβασίλη,
βρέθηκα στην γκρι πλευρά της ψυχής της.
Ευτυχώς που φόρεσα την πανοπλία της αντοχής
γνωρίζοντας τον μονόδρομο της ποιητικής έκφρασης.
Ο ψυχικός πόνος της είναι πιο συχνός
από τον σωματικό, γι’ αυτό και λέμε…
πως η ζωή είναι ένας διαρκής πόνος.
Όποιος δεν έμαθε να υποκλίνεται
μπροστά στον πόνο της ποιήτριας,
σημαίνει ότι δεν έμαθε να τιμάει
τη μοναδική αξία του Ανθρώπου.
Μέσα από την Τέχνη του λόγου
η ποιήτρια μας προτάσσει να θρηνήσουμε
με λόγια για τον αφανισμό
της Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΗΣ
