Ένατη ποιητική συλλογή συμπεριλαμβανομένων: του βιβλίου Ποιήματα μικρόσωμα άσωτα και φαντασμένα στα όρια του πολίτικαλ κορέκτ (με τον Αλέξανδρο Αραμπατζή, Μανδραγόρας 2014) και το συλλογικό Συναντήσεις παντός καιρού: 4Χ4 Ποιήσεις, Νοέμβριος 2021, όπου ο Κώστας Κρεμμύδας συμμετέχει με την ενότητα Δεν μπορείς να ξεφύγεις από τις αμαρτίες σου. Η παρούσα συλλογή Στο Σύρμα είναι αφιερωμένη στον ζωγράφο Χρήστο Αλαβέρα, σχέδια του οποίου κοσμούν την έκδοση. 

Ένα [άσχετο] μικρό απόσπασμα από συνέντευξή μου στους μαθητές του 2ου Πρότυπου Γυμνάσιου Αθήνας, με καθηγήτρια την αγαπημένη ποιήτρια Ξένη Σ. Σκαρτσή: 

Πρώτες μας νύξεις στην ποίηση είχαμε μαθητές σε μια ωραία μονοκατοικία του παιδικού μου φίλου Χάρη Πέππα, Τριπόλεως & Αλαμάνας στον Κολωνό, όπου μαζευόμασταν 5-6 συμμαθητές από το Μικτό Γυμνάσιο Κολωνού και διαβάζαμε Καρυωτάκη. Μαζί και η συμμαθήτριά μας Τζένη Παπαδοπούλου που ’φυγε πρόωρα και την αποχαιρετίσαμε στο ΚΑΝ Ριτσώνας. (Βλ. κείμενό μου στο περ. Παρέμβαση, τχ. 196-197, Άνοιξη 2020.) Εκεί που διαβάζαμε το «Εμβατήριο Πένθιμο και κατακόρυφο» διακόπτει η Τζένη την ανάγνωση, «Βρε παιδιά... να πω κι εγώ κάτι... Πείνασα, δεν πάμε για καμιά μπουγάτσα;;;;» αφήνοντας μετέωρο τον ποιητικό μας οίστρο. Λεπτομέρεια: όταν μετά από χρόνια ο Χάρης έδωσαν για αντιπαροχή τη μονοκατοικία, στα θεμέλιά της βρέθηκαν τα τείχη της Ακαδημίας του Πλάτωνα. Ένα άλλο τμήμα του τείχους εντοπίστηκε απέναντι από το ιδιωτικό «Λακωνική Σχολή» όπου τέλειωσα το δημοτικό. Ίσως τελικά όλη αυτή η φόρτιση που υποσυνείδητα βιώναμε από παιδιά, ζώντας την καθημερινότητά μας σε χώρους ιερούς της Ακαδημίας Πλάτωνος και του Κολωνού –ακόμη και οι ονομασίες των δρόμων μας: Ισμήνης, Ηλέκτρας, Οιδίποδος, Πλάτωνος, Κρέοντος, Ξανθίπης, Κρατύλου, Ευθυδήμου–, φαίνεται πως λειτούργησαν ως δυναμικά μέσα μας. Ενδεχομένως όλα αυτά που ζούσαμε: τα αρχαία, ο Πλάτων, ο Οιδίπους επί Κολωνώ, ο Σοφοκλής, οι σφαίρες στους τοίχους κάποιων σπιτιών που ’μεναν μνημεία διάτρητα από τον Εμφύλιο Πόλεμο, μας ώθησαν, υποσυνείδητα, στην ποίηση.