Σ’ ένα χωριό λογοτεχνών και ανθρώπων της Τέχνης (εν μέσω της πανδημίας του Covid-19 και στο υπνωτιστικό περιβάλλον της λουσιφερίνης) θα συγκρουστούν δύο ομάδες: οι ντόπιοι θαμώνες στο Kαφενείο του χωριού και οι ξένοι εισβολείς, που καταφθάνουν με άμαξες και δυναμίτες για να εκπολιτίσουν τους χωριάτες. Το διακύβευμα είναι το τρένο που επιτέλους πρέπει να περάσει από αυτά τα άγονα και εγκαταλειμμένα μέρη. Είναι μεσάνυχτα και πρέπει οπωσδήποτε να βάλουν τώρα δυναμίτη στην πλατεία. Ωστόσο, βρίσκονται αντιμέτωποι μ’ ένα ανυπέρβλητο, όπως φαίνεται, εμπόδιο: τον άνθρωπο που έχει καταλάβει το κέντρο της πλατείας και απαγγέλλει –ολημερίς, εκστατικά και ανενόχλητος– ποίηση και άλλα ακατανόητα. Κανείς δεν τολμά να τον αγγίξει. Είναι ο άνθρωπος-ταμπού! Ο Τομ και η κατοικίδια σαύρα του, ο Τζέρυ, ο Γάλλος συγγραφέας, ποιητής και μεταφραστής Ζεράρ ντε Νερβάλ και ο κατοικίδιος αστακός του θα βρεθούν εκεί μαζί με τον Χορό των γυναικών του χωριού και με πολλά άλλα πρόσωπα-μετόχους αυτής της αναμέτρησης, η οποία ακροβατεί ανάμεσα στο τραγικό και το γελοίο.

Η συγγραφέας, με εργαλεία της μεταμοντέρνας αφήγησης και μια ευρεία οπτική, αφού δεν περιορίζεται μόνο στα εγχώρια, θα περιηγηθεί ανάμεσα σε πολλά κειμενικά ήδη, για να υπηρετήσει διαφορετικές πλευρές του κωμικού, κατασκευάζοντας ξεκαρδιστικά επεισόδια που ως στόχο τους έχουν να σχολιάσουν τη μεταμοντέρνα αφήγηση τόσο περί λογοτεχνίας, λογοτέχνη, λογοτεχνικότητας όσο και λογοκλοπής και πνευματικών δικαιωμάτων.