Τριάντα δύο μικροδιηγήματα ποικίλης θεματολογίας. Οι ιστορίες αφηγούνται με πυκνότητα στην περιγραφή, με εσωτερικούς μονολόγους και διαλόγους κομβικές στιγμές στη ζωή των ανθρώπων και συμβάντα που στιγμάτισαν καθοριστικά το είναι τους. Οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τον χρόνο, τα όρια, τις ήττες, τις νίκες, τις απώλειες, την προσωπική και κοινωνική κρίση και τη βαθιά ανάγκη τους για αποδοχή και αγάπη, επαφή και επικοινωνία. Όλες οι ιστορίες συγκλίνουν ως προς την ευθραυστότητα της ζωής και τη δυσκολία των σύγχρονων ανθρώπων να απομακρυνθούν από πρόσωπα και καταστάσεις που τους προκαλούν πόνο, όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει η πρωταγωνίστρια στο τελευταίο διήγημα της συλλογής, το οποίο δίνει και τον τίτλο του βιβλίου.
Η Μαρία Τζιαούρη – Χίλμερ, εύθραυστα και με προσοχή (σαν να σκαλίζει μικρά γλυπτά), γράφει και πλάθει ήρωες που τους μοιάζουμε και μας μοιάζουν, χειρίζεται έξυπνα τις παύσεις, τον λόγο και την έκφραση, δημιουργεί ιστορίες με σύννεφα και ηλιαχτίδες και τις τοποθετεί με αιθέριες κινήσεις σαν νότες πάνω σε πεντάγραμμο (μουσικός γαρ εκτός της ιδιότητας της ως φιλόλογος) κι έτσι μας παραδίδει εδώ συμφωνικά έργα που αποτυπώνουν τη βροχή, τον αέρα, τη γη, και τη φωτιά της ανθρώπινης φύσης. >>>
Η σύγχρονη ελληνική διηγηματογραφία τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει μια αξιοσημείωτη στροφή προς τη μικρή φόρμα. Σε αυτή την τάση εντάσσεται και η συλλογή «Δεν έμαθα ποτέ να φεύγω» της Μαρίας Τζιαούρη-Χίμλερ, ένα βιβλίο τριάντα δύο διηγημάτων, τριάντα δύο σύντομων αφηγημάτων ,που επιβεβαιώνει ότι η λογοτεχνική πυκνότητα δεν εξαρτάται από την έκταση αλλά από την ικανότητα της γραφής να συμπυκνώνει εμπειρία, συναίσθημα και νόημα. >>>
