Ο Δάντης μας είπε πως «στα μισά του βίου μας τον δρόμο» σχεδόν όλοι μας βρισκόμαστε χαμένοι μέσα σε δάσος σκοτεινό και γεμάτο απειλές. Πώς να βγούμε από εκεί; Όταν και εγώ βρέθηκα σε τέτοια κατάσταση, πολύ το σκέφτηκα... Και τελικά το βρήκα: αρπάχτηκα από το Λεωνίδιο! Εκεί είχα περάσει, όντας έφηβος, στιγμές συγκλονιστικά όμορφες, εκεί κατέφυγα όταν κλονίστηκε η υγεία μου, εκεί γνώρισα ανθρώπους των οποίων η ανάμνηση ποτέ δεν σβήστηκε μέσα μου. Και να της «μοίρας τα παράδοξα»: την πρωτεύουσα της Τσακωνιάς την ξαναβρήκα, χάρη στον Νικόλαο Τροχάνη (1912-2003), στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας! Άρχισα λοιπόν να ψάχνω την ιστορία αυτού του τόσο γοητευτικού τόπου και τελικά συγγράφηκε το ἀνὰ χεῖρας βιβλίο. Σίγουρα έχει λάθη και παραλείψεις· είναι όμως γραμμένο με τη φλόγα της αγάπης που τελικώς τα πάντα εξευγενίζει.