Η συλλογή συγκροτείται από δεκαεννέα κείμενα που λειτουργούν ως ένας ενιαίος, αρχιτεκτονικά δομημένος οργανισμός, όπου η ποίηση διασταυρώνεται οργανικά με το μικροδιήγημα και τη δικανική ορολογία. Ο Ανδρέου δεν γράφει ποιήματα σαν απομονωμένα κείμενα, τα διατάσσει σε έναν αδιαίρετο κύκλο, ώστε η ανάγνωση της συλλογής ως συνόλου να αποκαλύπτει νοήματα που κανένα μεμονωμένο ποίημα δεν μπορεί να συγκρατήσει μόνο του.
>>>
