Θαύμασα με την καρδιά μου τη σκηνική διασκευή των Αδελφών Καραμάζοφ χωρίς να λυπηθώ καθόλου για τις θυσίες που οι διασκευαστές ήταν υποχρεωμένοι να κάνουν για να περιορίσουν σε πέντε πράξεις το μεγάλο και πλούσιο έργο του Ρώσου μυθιστοριογράφου. Εντούτοις, όπως το διασκεύασαν, το δράμα είναι ρωμαλέο και η σύνθεσή του τεχνικότατη όχι μονάχα στην πλοκή, που είναι πολύ απλή, αλλά και στο ξετύλιγμα και τη διαγραφή των χαρακτήρων που έχουν το κυριότερο ενδιαφέρον.
Πραγματικά, όταν προσέξουμε την πλοκή των Αδελφών Καραμάζοφ, βλέπουμε ότι είναι μάλλον μελοδραματική. Μας παρουσιάζεται μια οικογενειακή ιστορία, δικαστική, που δεν έχει τίποτα το καινούργιο. Αλλά το συνηθισμένο της ιστορίας αυτής εκμηδενίζεται μπροστά στις εκπληκτικές σκηνές που μας ζωγραφίζει ο Ντοστογιέφσκι για την οικογένεια Καραμάζοφ. Σε αυτές, ο μέγας Ρώσος ψυχολόγος φαίνεται απαράμιλλος. Επίσης, σε αυτές και οι Copeau και Croué φανέρωσαν την πιο ευσυνείδητη τέχνη τους και μας ξαναζωντανεύουν με τέλεια ακρίβεια τα πρόσωπα του μυθιστορήματος. [ο ποιητής Henrie de Régnier, στη δραματική επιφυλλίδα της Journal des débats]
