Κάποτε οι άνθρωποι έδειχναν στους αφέντες τους τα ροζιασμένα τους χέρια ως απόδειξη ότι δούλευαν σκληρά. Εγώ θα μπορούσα να σου δείξω τις σφιχτές μου γάμπες, το τεντωμένο και έτοιμο να σκιστεί δέρμα μου, τις φουσκωμένες μου φλέβες. Δεν υπάρχουν πια εργοστάσια σ’ αυτή την πόλη, δεν βγάζω το ψωμί μου με τα χέρια μου, αλλά με τα πόδια μου. Δώδεκα ώρες τη μέρα κάνω μανιωδώς πετάλι, στην πλάτη ένα κόκκινο ή μπλε ή πράσινο ή μαύρο τετράγωνο κουτί με το λογότυπο της Πλατφόρμας, για την οποία οργώνω τους δρόμους.

Πού κοιτάς, ρε ηλίθιε;

Σε αυτό το σημείο δεν μου δίνεις ποτέ προτεραιότητα από τα δεξιά. Το περιμένω, κι έτσι κόβω ταχύτητα. Πετάγεσαι μπροστά μου απότομα, μα προχωράς μόνο είκοσι μέτρα πριν κολλήσεις ξανά στην κίνηση. Κάνω πετάλι, σε φτάνω μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και με την άρθρωση του δείκτη χτυπάω το τζάμι σου. Κρατάς το τιμόνι, τα δάχτυλά σου χτυπάνε νωχελικά την επενδυμένη με δέρμα επιφάνειά του, είσαι κάπου ανάμεσα στα πενήντα με εξήντα, με γκριζαρισμένους κροτάφους, χαρισματικός τύπος, επιστρέφεις από το γραφείο στη βίλα σου στα προάστια, ίσως μέσα ακούς κλασική μουσική ή κλασικό ροκ, ούτε που γυρνάς το κεφάλι σου να με κοιτάξεις, το βλέμμα σου είναι καρφωμένο μπροστά, πατάς γκάζι, αφήνεις τον συμπλέκτη. Μαζί με όλη την ουρά, όμως, προχωράς μόνο δυο μέτρα. Σε φτάνω ξανά, χτυπάω το παράθυρό σου, σου κάνω νόημα, σου δείχνω το δεξί μου χέρι, προτεραιότητα από δεξιά! Προσπαθώ να μη φωνάξω αλλά, και να φώναζα, μέσα από το αδιαπέραστο τζάμι δεν θα με άκουγες. Έχεις μέσα το ιδανικό κλίμα –χειμώνα-καλοκαίρι είκοσι δύο βαθμούς–, το απαλό γουργούρισμα του κινητήρα, το χαλαρωτικό βουητό του αεραγωγού. Χτυπάω πιο δυνατά, μα εσύ συνεχίζεις να κοιτάς μόνο μπροστά, ξέρεις με απόλυτη βεβαιότητα πως το τζάμι σου αντέχει πολύ περισσότερο απ’ όσο η γροθιά μου. Ποτέ δεν με κοιτάς. Ούτε όταν σου φέρνω φαγητό μέχρι την πόρτα σου. Βλέπεις μόνο τη χάρτινη σακούλα με το λογότυπο της Πλατφόρμας, τη σακούλα στην οποία σου παραδίδω το γεύμα. Κοιτάς την απόδειξη, το φορητό τερματικό πληρωμών, ελέγχεις αν η χρέωση είναι σωστή. Ποτέ εμένα. Αφήνεις αργά τον συμπλέκτη, πατάς περισσότερο το γκάζι. Ο κινητήρας σου είναι δυνατός – όταν επιταχύνεις, λίγες σταγόνες υγρού στάζουν από την εξάτμιση. Αργότερα, η βροχή θα τις παρασύρει στο ποτάμι.

Το ποδήλατο ήταν αναπόσπαστο κομμάτι των παιδικών μου χρόνων. Αυτό που μου φαινόταν πιο όμορφο σε εκείνη την ηλικία ήταν το γεγονός ότι ήταν κάτι προσωρινό. Κάθε μου βήμα με έφερνε λίγο πιο κοντά στην ενηλικίωση. Το ένιωσα για πρώτη φορά όταν μου αφαίρεσαν τις βοηθητικές ρόδες από το παιδικό μου ποδήλατο. Σύντομα μεγάλωσα, γι’ αυτό και στα γενέθλιά μου πήρα ένα πολύ μεγαλύτερο. Είχε ψηλό τιμόνι και μακριά σέλα, στην οποία μπορούσα να κουβαλάω και τους φίλους μου. Με τον θείο μου το καθαρίσαμε και το λαδώσαμε στο γκαράζ του. Με βοήθησες με ένα συρματάκι να στερεώσω στο πλαίσιο της ρόδας ένα ξυλάκι από παγωτό, έτσι ώστε να χαϊδεύει ελαφρώς τις ακτίνες. Επέμενα σε αυτό, κι εσύ, θείε, με κατάλαβες αμέσως και μου έκλεισες το μάτι συνωμοτικά. Όταν βγήκα περήφανα στον δρόμο, το ποδήλατο κροτάλιζε σαν πραγματική μοτοσικλέτα κι εγώ ένιωθα τρομερά μεγάλος επάνω του. Αν περίμενα υπομονετικά λίγα χρονάκια ακόμα, θα μπορούσα να οδηγώ μία αληθινή μικρή μηχανή! Μα ούτε αυτό θα ήταν αρκετό, γιατί η μηχανή έχει μόνο δύο τροχούς. Πραγματικά ενήλικος θα γινόμουν όταν θα έβγαζα δίπλωμα αυτοκινήτου, όταν θα είχα τέσσερις ρόδες και τιμόνι. Έλεγα στον εαυτό μου πως μέχρι τότε έπρεπε απλώς να κάνω υπομονή. Μόνο που κάπου στην πορεία… κάτι πήγε στραβά.

Είμαι επιχειρηματίας, εγώ και το ποδήλατό μου, το κεφάλαιό μου. Παρέχω τις υπηρεσίες μου στην Πλατφόρμα ως εξωτερικός συνεργάτης, κανονικά, με τιμολόγιο – αφεντικό του εαυτού μου και δούλος του εαυτού μου. Αυτή η ελευθερία μού επιτρέπει να δουλεύω μέχρι και δώδεκα ώρες τη μέρα, χωρίς κανέναν να μου υπαγορεύει πότε να πάρω άδεια. Άδεια μπορώ να πάρω όποτε θέλω, όποτε μπορώ να την πληρώσω. Χτίζω την εταιρεία μου πάνω σε σταθερά θεμέλια: στα γυμνασμένα μου μπούτια, στις μυώδεις μου γάμπες. Η ζήτηση είναι μεγάλη και οι παραγγελίες ατέλειωτες – πρέπει να τρως, αλλά βαριέσαι να κουνηθείς ή δεν έχεις χρόνο να κουνηθείς. Εγώ δεν έχω χρόνο για τίποτα άλλο πέρα από το να κινούμαι, κάθε λεπτό ακινησίας με στρεσάρει, κάθε λεπτό που δεν κινούμαι χάνω δουλειές και στο κεφάλι μου βουίζουν οι λογαριασμοί για το νοίκι και το ρεύμα. Τρώω βιαστικά στο πόδι, στον δρόμο, για να μπορείς εσύ να τρως καθισμένος αναπαυτικά στο γραφείο σου, στο home office σου, μπροστά στην οθόνη σου, για να μη χρειαστεί να πας σε εστιατόριο και να απολαύσεις άσκοπα το φαγητό σου κάνοντας small talk με τους συναδέλφους ή το προσωπικό. Ωστόσο, καμιά φορά το απολαμβάνεις πράγματι το φαγητό σου, ξύνεις και γλείφεις τις συσκευασίες από πλαστικό και πολυστυρένιο μέχρι να αστράφτουν από καθαριότητα, ενώ άλλες φορές παριστάνεις τον πολιτισμένο και αναποδογυρίζεις το φαγητό στο κεραμικό σου πιάτο. Οι κάδοι απορριμμάτων σου γεμίζουν γρήγορα, αλλά σχεδόν πάντα ανακυκλώνεις. Μερικές φορές, μάλιστα, φροντίζεις ακόμα και οι συσκευασίες στις οποίες σου φέρνω το γεύμα να είναι βιοδιασπώμενες. Για την παραγωγή και τη μεταφορά τους χρειάζονται τόνοι νερού και πολλή ενέργεια, αλλά το ίδιο ισχύει και για το μοσχάρι, το κρεατάκι που συχνά περιέχουν, οπότε, τι να κάνουμε, τουλάχιστον αισθάνεσαι λίγο καλύτερα έτσι παρά με το πλαστικό, επομένως γιατί να μην πληρώσεις κάτι παραπάνω γι’ αυτή την καλή αίσθηση εσύ, κυνηγέ, που δεν κυνηγάς πια το φαγητό σου, γιατί το ίδιο σου το φαγητό κυνηγάει εσένα. Η Πλατφόρμα είναι εδώ για σένα και για μένα, σε αυτήν οφείλουμε το ότι μεσολάβησε για αυτή την αρμονική μας σχέση, το ότι σε εσένα κάνει τη χάρη να σου εξοικονομεί χρόνο, σε απαλλάσσει από λίγα περίσσια χρήματα που στο μεταξύ έβγαλες, ενώ από εμένα αφαιρεί χρόνο και μου δίνει ένα μικρό μερίδιο από αυτά τα χρήματα. Και όλοι μας είμαστε ευχαριστημένοι. Εμένα μπορεί να λιγοστεύουν οι δυνάμεις μου, μα μόνο λίγο, εσύ –στη χειρότερη– παραμένεις ίδιος, κι η Πλατφόρμα μεγαλώνει. Κι αυτό, άλλωστε, είναι που θέλουμε όλοι. 

Ματ γκρι Land Rover, στην πίσω πόρτα κολλημένο το εθνόσημο, ο δικέφαλος λέοντας. Στην πινακίδα σου γράφει ΜR RAMBO, κάτω από τον πίσω προφυλακτήρα δυο τεράστιοι σωλήνες που σε κάθε πάτημα του γκαζιού ξερνάνε μαύρο καπνό. Τσουλάω πίσω σου στην ουρά, προσπαθώ να μην αναπνέω πολύ, αλλά δεν γίνεται. Μετακινούμαι από σύννεφο σε σύννεφο σαν μπαρόκ αγγελάκι. Στην παρόχθια οδό δεν γίνεται να σε προσπεράσω. Θα έπρεπε να ανέβω στο πεζοδρόμιο, αλλά είναι γεμάτο περιπλανώμενους τουρίστες. Αντί να ελιχθώ ανάμεσά τους, θα είναι πιο γρήγορο να συνεχίσω αργά πίσω σου. Η παρόχθια οδός είναι υπέροχη, περνάμε μπροστά από την παλιά γέφυρα, το πιο ξακουστό ιστορικό μνημείο της πόλης.