ΚΑΘ’ ΥΠΝΟΥΣ

Η ποίηση μ’ επισκέπτεται.
Η νύχτα γράφει στο μυαλό.
Άυπνο αυτό αποθηκεύει
κι αποδίδει την αυγή.
Εκεί στ’ ανάμεσα, πάντα,
όλα συμβαίνουν,
τα σημαντικά
που παίρνουν σχήμα
που προβάλλονται στη μέρα.
Ύπνος Θεός ή Δαίμονας
Αδέλφι του Θανάτου.

*

ΕΓΩ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Παλιά ιστορία οι δυο μας
στα δίχτυα του μπλεγμένη
από μικρή στα χρόνια.
Σε σταθερό διάλογο
ως τα τώρα.
Αργυρό αυτό,
Αργυρή εγώ.
Τράβηξα τις κουρτίνες
να το ’χω πάνω μου.
Κι ενώ ολόκληρη στραμμένη,
αλλοπαρμένη,
άσπρα γένια μ’ αγγίξανε
και γύρισα, γλίστρησα
σ’ ένα στόμα, χάθηκα.
Μάρτυς μου το φεγγάρι.
Αψευδής.
Φύλακας
παλαιών και νέων ερώτων.
Αυτών τού «εράν»
και τού «ερώμαι».
«Ου το εράν νόσος, αλλά,
το μη εράν.
Ει γαρ από τού οράν το εράν
τυφλοί οι μη ερώντες.»

*

ΤΟ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟ

Η δύναμη, αυτή η δύναμη
του ανεκπλήρωτου
μας διακατέχει.
Οι Καρχηδόνες
της ζωής μας
που δεν έπεσαν.
Δεν συμψηφίζεται
το έχειν
με το μη έχειν.
Ξεχωριστές διαστάσεις
στις ζωές μας.
Συχνότατα εναλλασσόμενες
στον χρόνο.
Έτσι μας ξεγελάει,
μας εμπαίζει η Ζωή.
Αυτό το εκκρεμές,
του «πήγαιν’ έλα»
των μηδέποτε
εκπληρωθέντων
ερώτων και προταγμάτων.

*

ΑΥΤΟ ΤΟ «ΕΓΩ»

Αυτό το «Εγώ» που μας εκτρέπει,
μας εμποδίζει
ν’ αντιμετωπίσουμε
τον Κόσμο
και τη Ζωή.
Πότε υποστέλλεται;
Πότε υποχωρεί
υποκλινόμενο
σε κάλεσμα ή ανάγκες
άλλες;
Ο έρωτας, είπε,
ένα παιδί, η δύναμη
που κρατά τον Κόσμο
να μην καταρρεύσει
και μαζί μ’ αυτόν, εμείς
και οι ζωές μας.
Ήσουν εννιά χρόνων,
Εύα, τότε, άντε δέκα.
Και τα ’πες όλα απλά,
μονοσήμαντα, αγαπητικά,
καταληκτικά.