Η ιστορία τους δεν είναι μία. Είναι πολλές, στρωμένες η μία πάνω στην άλλη σαν διάφανα φύλλα. Αλλά σε καθεμία, κάτι λείπει: μια λέξη, μια πράξη, ένα βήμα προς τα εμπρός. Κι αυτό το λίγο που λείπει είναι αρκετό για να τους χωρίζει ξανά και ξανά.
Γιατί δεν είναι ο θάνατος που τους νικά. Ούτε οι αποστάσεις, ούτε οι πόλεμοι. Είναι εκείνο το μικρό, επίμονο κενό ανάμεσα σ’ αυτό που νιώθουν και σ’ αυτό που λένε. Γιατί, ακόμα και στο τέλος του κόσμου, ακόμα κι όταν όλα καταρρέουν, η πιο σκληρή μοίρα δεν είναι να χαθείς. Είναι να συναντάς τον ίδιο άνθρωπο σε κάθε ζωή και να μην καταφέρνεις ποτέ να τον αγαπήσεις όπως πρέπει.
