Μυθολογία

Κατά την αρχαία ελληνική μυθολογία, η Καλυψώ ήταν μία ξακουστή νύμφη που ζούσε στη νήσο Ωγυγία. Εκεί, κράτησε κοντά της τον Οδυσσέα για επτά χρόνια, εμποδίζοντάς τον να γυρίσει στην πατρίδα του, την Ιθάκη.

Η Καλυψώ ήταν η κόρη του Τιτάνα Άτλαντα και της Ωκεανίδας Πλειόνης. Αδέλφια της ήταν οι Εσπερίδες, οι Πλειάδες, οι Υάδες και ο Ύας. Λέγεται ότι κατοικούσε σε ένα μεγάλο σπήλαιο, κοντά στην είσοδο του οποίου υπήρχαν κήποι, ιερό δάσος και πηγές. Εκεί περνούσε την ημέρα της κλώθοντας και υφαίνοντας με τις υπηρέτριές της, που ήταν και αυτές νύμφες.

Την Ωγυγία οι αρχαίοι συγγραφείς την τοποθετούν στη δυτική Μεσόγειο (πρόκειται είτε για τη Θέουτα, απέναντι από το Γιβραλτάρ, ή για το νησί Γκόζο, δίπλα στη Μάλτα), ενώ αναφέρεται συχνά και ως «το Νησί της Καλυψώς».

Το όνομα της νύμφης σημαίνει «αυτή που καλύπτει, κρύβει ή παραπλανά». Αυτό άλλωστε επιχείρησε να κάνει στον ξακουστό Έλληνα ήρωα Οδυσσέα, όταν προσπάθησε να τον κρατήσει στο νησί της για να τον κάνει αθάνατο σύζυγό της.

Η Καλυψώ γοήτευε τον μυθικό πολεμιστή με τα όμορφα τραγούδια της (αν και αυτός συνέχιζε να είναι δυστυχισμένος και να κλαίει, γιατί ο βαθύτερος εσωτερικός πόθος του ήταν η επιστροφή του στην πατρίδα του) ενώ ύφαινε στον αργαλειό της με μια χρυσή σαΐτα. 

Ο Οδυσσέας δεν άντεχε άλλο να είναι μακριά από την Πηνελόπη και ήθελε να το πει στην Καλυψώ. Η προστάτιδά του, η θεά Αθηνά, ζήτησε τότε από τον πατέρα της, τον Δία, να διατάξει την απελευθέρωσή του από εκείνο το νησί. Ο βασιλιάς των θεών συμφώνησε και διέταξε τον θεό Ερμή να διαμηνύσει στην Καλυψώ να τον αφήσει ελεύθερο, αφού δεν ήταν το πεπρωμένο του να ζήσει μαζί της για πάντα. Εκείνη θυμωμένη σχολίασε πως οι θεοί δεν θέλουν οι θεές να έχουν δεσμούς με θνητούς επειδή ζηλεύουν, αλλά τελικά συμφώνησε, και έδωσε στον Οδυσσέα «μαύρο κρασί», ψωμί και υλικά για τη σχεδία του πριν ξεκινήσει για το ταξίδι, ενώ του υπέδειξε και ποιους αστέρες να παρατηρεί για να ρυθμίζει την πορεία του. 

Καλοκαίρι 2025

Ο καθηγητής Οράτσιο Σπινέλλι δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του. Είχε έρθει για διακοπές στην Αθήνα, καλεσμένος του αστυνόμου Μήτρου, παλιού του φίλου και συνταξιούχου πρώην Γενικού Διευθυντή της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής. Ο τελευταίος τού είχε κλείσει για έξι νύχτες ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο «Καλυψώ» λίγο πριν την Ανάβυσσο. Μα ποιος να το περίμενε ότι ο καθηγητής θα έβρισκε έναν επίγειο παραθαλάσσιο παράδεισο στην πρωτεύουσα της Ελλάδος, μόλις 48 χιλιόμετρα από την Ακρόπολη!

Το ξενοδοχείο ήταν χτισμένο μέσα σε ένα πευκοδάσος, πάνω σε ένα κολπάκι με τροπικά γαλαζοπράσινα νερά, αμμουδιά και αρμυρίκια γύρω γύρω. Έπιανε όλο τον βράχο και οι μικρές του σουίτες εκτείνονταν ως την πίσω πλευρά, την άγρια, όπου πέτρες, κόκκινο χώμα, κάκτοι και τιρκουάζ σκιές έκοβαν την ανάσα στους επισκέπτες και τους πελάτες αυτού του μυστικού μέρους!

Η περιοχή αυτή ήταν καινούρια για τον καθηγητή Σπινέλλι. Δεν είχε έρθει ποτέ εδώ, από τα μέρη αυτά γνώριζε μόνο το Σούνιο και λίγο το Λαύριο, κι αυτό ως τουρίστας, από παλιά.

Έψαξε στο λεξικό τη λέξη Ανάβυσσος και βρήκε μερικές ιστορικές αναφορές:

Στην περιοχή της Αναβύσσου βρισκόταν ο αρχαίος δήμος της Αττικής, Ανάφλυστος, με αξιόλογη βιοτεχνία κεραμικών, ο οποίος ανήκε στην Αντιοχίδα φυλή. Από παραφθορά του αρχαίου ονόματος της περιοχής πιστεύεται ότι προέρχεται το όνομα της Αναβύσσου (Ανάφλυστος – Ανάβλυστος – Ανάβλυσσος – Ανάβυσσος). Σύμφωνα με τη μυθολογία, ιδρυτής του δήμου ήταν ο ήρωας Ανάφλυστος από την Τροιζήνα, γιος του Τροιζήνος και θείος του Θησέα. Ο Ανάφλυστος, ελλείψει δικού του βασιλείου, μετοίκησε από την Αργολίδα στην Αττική, όπου και ίδρυσε τον ομώνυμο οικισμό. Η ονομασία Ανάφλυστος προέρχεται από το αρχαίο ρήμα ανα-φλύω, που σημαίνει ανακοχλάζω, όπως το νερό, το οποίο βράζει. 

ΑΝΑΒΗΣΣΟΣ. Αγκυροβόλιον καταφυγής δι’ όλους τους καιρούς πλην του από Νότου έως Ζεφύρου, ευρισκόμενον εις την περιοχήν της Αττικής και προς την κατεύθυνση του Σουνίου. Είναι γνωστόν από τους χάρτας με το όνομα Porto San Nicolo.

Ο καθηγητής Σπινέλλι χαμογέλασε και έκλεισε τα μάτια του, στιγμιαία τα ξανάνοιξε και συνειδητοποίησε ότι ήταν αλήθεια, είχε καταφέρει να έρθει πάλι στην Ελλάδα, στην Αθήνα, και να ξεφύγει για λίγες μέρες από την καθημερινότητα του πανεπιστημίου της Νάπολη, τα μαθήματα και τις διαλέξεις περί Εγκληματολογίας, τους επίμονους φοιτητές του που τους αγαπούσε αλλά σίγουρα δεν του άφηναν χρόνο για τα χόμπι του, το ψάρεμα, το κολύμπι και τα ταξίδια. 

Η Ασσούντα, το ταίρι της ζωής του, τον είχε ακολουθήσει κι εδώ, και γιατί αγαπούσε την Ελλάδα αλλά και γιατί ακόμη θυμόταν το ταξίδι τους στη Χίο και τις διακοπές τους εν μέσω δουλειάς πριν χρόνια. Αξέχαστο κι αυτό.