κείσαι απά στη φρυγμένη γης,
όταν οι βιβλικοί αητοί θα ξεκοπούνε
από τα στέρνα μας,
όταν ξανοίξουν οι καιροί και γαλαζοβολήσει ο τόπος,
υπερούσιες αύρες θα πνεύσουν στο αλεσμένο μας στρατί.
Τότε θα εμπιστευτούμε στον στοργικόν αιθέρα
τα λαβωμένα σου φτερούγια, Παλεστίνα,
ώσμε να σαρκωθούνε τα όνειρα στον αχνιστόν αιώνα
που ασκόνταφτος πορεύεται με βήμα ταχύ
και δίχως στάση…
