ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Nα ’μαστε λέει μικρομέγαλοι οι άνθρωποι.
Κόκκοι άμμου κι αέρηδες συνάμα.
Βράχια άγρια και σκαλισμένα
από σταγόνες ουρανού.
Αχ αυτές οι σταγόνες!
Δάκρυα μου θυμίζουν.
Αναμνήσεις που απλώσανε στο σώμα σου
φτιάχνοντας την Έβδομη Μέρα.

*

ΦΩΣ

Σώπα ν’ ακούσεις τον κρότο της σιωπής.
Κι είναι πιο βροντερός
κι από τον αέρα που ουρλιάζει.
Και πιο τρομακτικός
απ’ την κραυγή της νυχτερίδας.
Όταν τα τύμπανά σου σπάσουν
και τα μάτια σου τυφλωθούν,
θα ’σαι έτοιμος να πιάσεις το φως
με τα αόρατά σου χέρια.
Θα ’σαι έτοιμος ν’ ανέβεις
στις σφαίρες που
ο χρόνος αγάπησε την άνοιξη
και έγινε μελωδία.

*

ΕΞΟΔΟΣ

Είμαι ο ήχος του βράχου που σπάει στο κύμα.
Σα νερό κύλισε η ζωή μου μέσα στ’ αυλάκια.
Οι ρυτίδες δε θα ’ρθουν μόνες.
Ποτέ δεν έρχονται μόνες.
Θα έρθουν με τα Μαγιάτικα λουλούδια
και την Ανάσταση.
Στης καρδιάς μου το έρεβος
θα ’μαι κουρνιασμένος μέχρι τότε.
Θα βγω! Θα βγω! Μεσολόγγι!
Ο κάβουρας τσιμπάει τη φτέρνα μου
κι ευλογημένος είμαι.
Έπεσα σαν Σουλιώτης ή σαν σταυραετός.
Σαν ευτυχισμένος που έζησα.

*

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΟΛΟΣ

Όσο αγαπούσες,
οι κόρες των ματιών σου διαστέλλονταν·
σκούραιναν, πηκτή πίσσα.
Το χείλος στο άνω μέρος
πρήστηκε στο μέσο του
και πήρες την έκφραση μωρού.
Όπως τότε που ξύπναγες ανήσυχα.
Έψαχνες τον λαιμό μου,
σαν το βρέφος τη θηλή
στο στήθος της μάνας.
Όλος ο κόσμος σου χωρούσε στο
σιδερένιο κρεβάτι
με τους χαλασμένους μεντεσέδες.
Όλος ο κόσμος μου
χωρούσε
στο μέσο του άνω χείλους σου.