«Θα ζήσετε, αδερφή, αυτό που ζω. Όπως το ζω. Όπως μου συνέβη. Και δεν έχω κανέναν λόγο να το κρύψω. Από κανέναν. Είναι κακό που αγαπώ μία γυναίκα; Που αγαπώ τη Βενετία πιο πολύ από τον εαυτό μου; Που με κάνει να νιώθω εγώ; Πάρ’ το απόφαση! Ερωτεύτηκα μία γυναίκα. Και πιο συγκεκριμένα, μια συμφοιτήτριά μου, που ούτε είχε κατά νου και αυτή πως θα της συνέβαινε κάτι τέτοιο. Η Βενετία είναι ο άνθρωπός μου. Με αυτήν ονειρεύομαι, με αυτήν ολοκληρώνομαι. Εσύ κάνεις αυτό που θέλεις. Είσαι με τον Παναγιώτη και παίζετε μπάσκετ, πάτε στη Γυμναστική Ακαδημία, βλέπετε αγώνες, κάνετε τις προπονήσεις σας. Σου έκανα ποτέ κουμάντο; Σου όρισα εγώ τι είναι φυσιολογικό; Έτσι είμαι. Έτσι βγήκε από μέσα μου. Έτσι. Εντελώς φυσιολογικά. Όπως σου βγήκε εσένα η αγάπη σου για τον Παναγιώτη».