Η οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης αλλά και το τέλος των κομμουνιστικών καθεστώτων έχουν μελετηθεί υπεραρκετά. Αλλά το ενδιαφέρον για τους ανθρώπινους παράγοντες υπήρξε μικρό. 
Υπάρχει ένας παράγων, που η σημασία του καλύπτεται από την καθημερινή του παρουσία. Πραγματικά, τι πιο οικείο από τη γλώσσα; Και ωστόσο, τι το πιο αινιγματικό; Τι θα είναι η Ευρώπη των γλωσσών; Από τι είδους λεκτικό υλικό θα τραφούν τα όνειρα των μεν και οι ανάγκες των άλλων;...
Η Ευρώπη των γλωσσών έχει το δικό της πεπρωμένο και δεν μπορεί να εμπνευστεί από ξένα πρότυπα. Αν στις Ηνωμένες Πολιτείες, για κάθε νέο μετανάστη, η υιοθέτηση μιας και μοναδικής γλώσσας φαινόταν σαν σφραγίδα ταυτότητας, αντίθετα, αυτό που αποτελεί την ιδιομορφία της Ευρώπης είναι η απέραντη ποικιλία των γλωσσών και των πολιτισμών που αυτές αντικατοπτρίζουν. Η κυριαρχία μιας μόνο γλώσσας, όπως η αγγλική, δεν ανταποκρίνεται στο πεπρωμένο αυτό. Σ’ αυτό ανταποκρίνεται μόνο το συνεχές άνοιγμα στην πολλαπλότητα...
 Ο Ευρωπαίος ζει μέσα στον λαβύρινθο της πολυγλωσσίας. Οφείλει λοιπόν να αναθρέψει τις γενιές που έρχονται μέσα στην ποικιλία των γλωσσών και όχι μέσα στη μοναδικότητα. Για την Ευρώπη αυτό είναι ταυτόχρονα η πρόσκληση του παρελθόντος και παράλληλα το κάλεσμα του μέλλοντος...
Αλλά αυτή είναι επίσης η μελέτη και η προβληματική της παρούσας εργασίας και έρευνας, από τους προχριστιανικούς χρόνους έως τη σύγχρονη εποχή.