«Η ομορφιά δεν φυλακίζεται χωρίς τίμημα.» Αθήνα, 1900. Σε μια πόλη που ισορροπεί ανάμεσα στο φως και στη σκιά, ένας σπασμένος καθρέφτης εμφανίζεται χωρίς παρελθόν. Κανείς δεν ξέρει από πού ήρθε. Μόνο ότι όσοι τον κοίταξαν… δεν έμειναν οι ίδιοι. Όταν η Βασιλική στέκεται μπροστά στο ραγισμένο γυαλί, δεν βλέπει το πρόσωπό της. Βλέπει ένα νησί όπου οι θεοί δεν έφυγαν ποτέ. Έναν άντρα που ισχυρίζεται πως είναι ο Νάρκισσος. Και μια πρόταση που δεν έπρεπε ποτέ να ακουστεί: Να μην χαθεί ποτέ. Να γίνει… εικόνα. Όχι απλώς αθάνατη- αλλά μέρος της ίδιας της τέχνης. Να πάρει τη θέση εκείνης που αιώνες τώρα κοιτάζει τον κόσμο μέσα από ένα αινιγματικό χαμόγελο. Της Μόνα Λίζα. Μα η αιωνιότητα δεν χαρίζεται. Απαιτεί αντάλλαγμα. Καθώς η πραγματικότητα ραγίζει και το παρελθόν συγκρούεται με το μέλλον, η Βασιλική καλείται να επιλέξει— την αγάπη που μπορεί να χάσει ή την αθανασία που θα τη φυλακίσει για πάντα. Γιατί κάποιοι καθρέφτες δεν δείχνουν ποιος είσαι. Σου δείχνουν… ποιος θα γίνεις αν πεις «ναι». «Κάποια χαμόγελα δεν ζωγραφίστηκαν. Κάποια… φυλακίστηκαν.»