Έχουμε να κάνουμε με ένα άρτιο, καλοκουρδισμένο, πολυφωνικό μυθιστόρημα, αμιγώς ψυχογραφικό, θεατρικής αύρας (εμφανής και έμπρακτη η θητεία του Μανουβέλου στον θεατρικό λόγο), βαθιά ανθρωποκεντρικό και άκρως ρεαλιστικό, ένα έργο γι’ αυτό που είμαστε, χάσαμε, κερδίσαμε, παλέψαμε ν’ αποκτήσουμε, για τις ρωγμές και τις σκιές μας, για την προσπάθειά μας να βαδίσουμε σε τεντωμένο σχοινί πάνω από το κενό, για τη δυσκολία μας να είμαστε ειλικρινείς, να συνυπάρξουμε, να αποδεχτούμε εμάς τους ίδιους και τους άλλους γύρω μας και δίπλα μας. >>>

Βαγγέλης Μανουβέλος «Οι έξι πλευρές του τριγώνου», Εκδόσεις Επίκεντρο (2026), ISBN: 978-618-204-714-9 Όσο το τρίγωνο αφορά τη γεωμετρία, οι πλευρές του και οι γωνίες του είναι αδιαπραγμάτευτα τρεις. Όταν όμως αυτό μετατοπίζεται στις ανθρώπινες σχέσεις, οι πλευρές μπορούν να γίνουν με ευκολία έξι (τουλάχιστον) και οι γωνίες του πολλαπλάσιες και αφόρητα σκοτεινές, ώστε έτσι να δικαιώνεται ο τίτλος “Οι έξι πλευρές του τριγώνου” του μικρού μήκους μυθιστορήματος του Βαγγέλη Μανουβέλου. >>>

Το τρίγωνο του Μανουβέλου αποκτά έξι πλευρές ακριβώς επειδή οι άνθρωποί του αρνούνται να είναι μονοσήμαντοι. Έξι πρωταγωνιστές, έξι συνειδήσεις, έξι διαφορετικές διαδρομές μέσα στον ίδιο λαβύρινθο της ανθρώπινης εμπειρίας. Οι ζωές τους διασταυρώνονται, απομακρύνονται και επανέρχονται η μία μέσα στην άλλη. Πρόσωπα και καταστάσεις συνδέονται συχνά από αθέατα νήματα, ενώ το παρελθόν εισβάλλει στο παρόν και η μνήμη ανατρέπει την ευθύγραμμη πορεία του χρόνου. Ο συγγραφέας, επομένως, δεν ενδιαφέρεται μόνο για το τι συνέβη στους ήρωές του. Το ουσιαστικό του ενδιαφέρον βρίσκεται στο τι άφησε πάνω τους αυτό που συνέβη. >>>