Με το να ανήκω στη γενιά του ’40 κληρονόμησα τις πίκρες και τις εμπειρίες της. Έζησα τις επίσημες στιγμές του μεγαλείου της ελπίδας και τις ακόμα πιο επίσημες της μεγάλης συμφοράς, της ολοκληρωτικής καταστροφής. Έζησε η γενιά μας το σπάνιο ανέβασμα, το ηρωικό και την καθίζηση της ιστορίας μας, όταν μέσα σ’ έναν ανεμοστρόβιλο σ’ έναν σίφουνα.
Σε βυθό πέφτει από βυθό, ως που δεν ήταν άλλος.
Κι αποχτήσαμε τις φοβερές εκείνες εμπειρίες της κατάρρευσης, της καταστροφής, του ξεπεσμού και της απελπισίας. «Ελλάς εάλω» Είδαμε για μια στιγμή το απόλυτο σκοτάδι της σκλαβιάς και τους δαίμονες που γεννούσε γύρω και μέσα στην ήμερην ίσαμε τότε μικρή μας κοινωνία. Είδαμε την πείνα, είδαμε τον θάνατο, είδαμε το ξεπεσμό, είδαμε τη ζούγκλα γύρω μας, είδαμε την κόλασι και το πουργατόριο να μας ψαύει. Είμαστε η τραγική γενιά που τη χτύπησε ο σίφουνας πάνω στο ξεπέταγμά της. Είμαστε η προνομιούχα γενιά που είδε και ένοιωσε, που βίωσε ό,τι οι άλλοι παπαγαλίζουν από τα χαρτιά και τα κιτάπια ανέξοδα, που αντιστρατεύτηκε και πολέμησε όρθια το Κακό. ‘Όμως η γνώση δημιουργεί χρέος κι όχι μόνο ένα: πολλά. Κι ένα από τα πολλά –κι όχι το μικρότερο– είναι να μαρτυρήσουμε το τι είδαμε, να καταθέσουμε το τι μάθαμε, να περιγράψουμε την κόλαση, να ζωγραφίσουμε το χάος, να εικονίσουμε το σίφουνα…