Μια πόλη. Ένα παγκάκι. Ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Ένα πρόσωπο πίσω
από το τζάμι. Η βία μέσα στην οικογένεια, στο σχολείο, στη διαφορετικότητα, μια κατάθλιψη, μια απώλεια μνήμης, μια ψεύτικη ζωή, μια νύχτα δίχως τέλος.
Μία γυναίκα που μιλάει στον Θεό και ζητάει απαντήσεις.

Τα διηγήματα αυτής της συλλογής δεν αφηγούνται κοινωνικά φαινόμενα, αλλά βαδίζουν στα άκρα του ανθρώπινου βίου. Έχουν σώμα, πρόσωπο, όνομα, φωνή και ιστορία.
Οι ήρωες των διηγημάτων είναι εκείνοι που περνούν δίπλα μας σαν σκιά, φορτωμένοι απώλειες, ερωτήματα, ουλές. Ένα βλέμμα τούς αρκεί για να διαρραγεί η καθημερινότητα.
Μία συλλογή διηγημάτων που δεν παρηγορεί, αλλά αφουγκράζεται. Δεν διδάσκει, αλλά συμμετέχει. Ιστορίες που στέκουν στο όριο, ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, ζητώντας όχι απαντήσεις, αλλά ανθρώπινη παρουσία.
Γιατί κάποιες φορές το πιο ανθρώπινο που μπορείς να κάνεις είναι απλώς να μείνεις.