Τι είναι η συνείδηση; Πώς είναι να αισθάνεται κανείς πόνο ή να βλέπει το κόκκινο χρώμα; Σκέφτονται πραγματικά τα ρομπότ και οι υπολογιστές; («Μπορούν να σκεφτούν οι μηχανές;», όπως είχε αναρωτηθεί άλλωστε ο Άλαν Τιούρινγκ στο περίφημο άρθρο του για τη νοημοσύνη των υπολογιστικών μηχανημάτων.) Ή ακόμα περισσότερο: Μπορούν να σκεφτούν τα φυτά και οι αμοιβάδες, και αν ναι, τι είδους σκέψεις κάνουν; Αν συναντήσουμε ποτέ νοήμονες εξωγήινους, εμείς θα καταλάβουμε τι μας λένε εκείνοι; Οι φιλόσοφοι και οι επιστήμονες δυσκολεύονται τελικά να χειριστούν τέτοιου είδους ερωτήματα. Ο Steven Shaviro χρησιμοποιεί την επιστημονική φαντασία για να τα προσεγγίσει, χαράσσοντας μια φιλοσοφική διαδρομή πέρα από τη διάκριση νόησης και αισθητικότητας.
Τα κεφάλαια εξετάζουν διαδοχικά τι σημαίνει να «σκέφτεσαι σαν φιλόσοφος», σαν υπολογιστής, σαν άβαταρ, σαν άνθρωπος, σαν δολοφόνος, σαν εξωγήινος και, τέλος, σαν βλεννώδης μούχλα. Η παράθεση αυτή ακούγεται σχεδόν παιχνιδιάρικη, αλλά υπηρετεί μια πολύ σοβαρή ιδέα: η σκέψη δεν χρειάζεται να έχει μία και μοναδική μορφή. Ο Σαβίρο μετακινεί διαρκώς το σημείο παρατήρησης, ώστε ο άνθρωπος να πάψει να θεωρεί τον εαυτό του αυτονόητο κέντρο της νόησης. >>>
Το ερώτημα του Νέιγκελ είναι πραγματικά διάσημο στους φιλοσοφικούς κύκλους – και πέρα από αυτούς. Πρόκειται, σα να λέμε, για ένα ποπ ερώτημα. Γιατί συμβαίνει κάτι τέτοιο; Μια απάντηση θα μπορούσε να είναι πως συνοψίζει πράγματα που όλοι οι άνθρωποι –ή, έστω, πάρα πολλοί– σκέφτονται· και τα συνοψίζει καλά, δηλαδή, συναρπαστικά. >>>
