ΠΡΟΛΟΓΟΣ

(Ακούγεται η φωνή του Δημήτρη από τα ηχεία. Αρχές της δεκαετίας του ’80.)

ΔΗΜΗΤΡΗΣ (OFF) Με λένε Δημήτρη Γεωργίου. Είμαι είκοσι δύο χρονών. Ζω εδώ και τέσσερα χρόνια στην πρωτεύουσα μιας βόρειας ευρωπαϊκής χώρας. Πριν από τέσσερα χρόνια οι γονείς μου με έφεραν εδώ. Με απομάκρυναν από την Ελλάδα έπειτα από διάφορες δύσκολες καταστάσεις. Έζησα μια όμορφη ερωτική σχέση που δεν έγινε αποδεκτή. Μέχρι σήμερα αυτό δεν το έχω ξεπεράσει. Έχω τρία χρόνια να γυρίσω στην Ελλάδα. Προσπαθώ να προσαρμοστώ στην καινούρια ζωή μου. Όμως το κοντινό παρελθόν έρχεται να μου χτυπήσει πάλι την πόρτα. Όπως και τώρα…

ΣΚΗΝΗ 1

(Δεκαετία του ’70. Ένα δωμάτιο σε μια μονοκατοικία στην Αθήνα. Ημίφως. Ακούγονται κοφτές αναπνοές από δύο νέα παιδιά που κάνουν έρωτα. Οι αναπνοές γίνονται πιο γρήγορες μέχρι να φτάσουν στην ολοκλήρωση. Σιωπή.)

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Πώς είσαι;

ΧΡΗΣΤΟΣ Εντάξει! Εσύ;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Καλά. Τι κάνουμε τώρα;

ΧΡΗΣΤΟΣ Τι θέλεις να κάνουμε;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Δεν ξέρω. Αισθάνομαι περίεργα. Διάφορα συναισθήματα μπλέκονται μέσα μου.

ΧΡΗΣΤΟΣ …Ναι!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Χρήστο, πρέπει να προσέχουμε. Να μη μας καταλάβουνε. Η μητέρα σου. Η δική μου. Αλλά συγχρόνως θέλω να νιώθουμε ελεύθεροι να ζήσουμε τη σχέση μας. Φοβάμαι όμως.

ΧΡΗΣΤΟΣ Ηρέμησε. Όλα θα πάνε καλά.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Δεν ξέρω. Μετά από κάθε μας συνάντηση, η μητέρα με κοιτάζει περίεργα.

ΧΡΗΣΤΟΣ Μπορούμε να βρισκόμαστε αλλού. Να προσέχουμε περισσότερο!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ναι! Ίσως!

(Η πόρτα της εισόδου ανοίγει. Ακούγεται η φωνή της μητέρας του Δημήτρη.)

ΜΗΤΕΡΑ Δημήτρη! Γύρισα.

ΧΡΗΣΤΟΣ Η μάνα σου.

ΜΗΤΕΡΑ Δημήτρη! Πού είσαι; Γιατί έχεις κλείσει την πόρτα; Άνοιξέ μου.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Τώρα. Αμέσως. Χρήστο, ντύσου γρήγορα.

Γύρισε πολύ πιο νωρίς.

ΧΡΗΣΤΟΣ Εντάξει.

ΜΗΤΕΡΑ Τι κάνεις; Κοιμόσουν;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Όχι. Είμαι με τον Χρήστο.

ΜΗΤΕΡΑ Σε περιμένω στην τραπεζαρία.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Χρήστο, βγες και μην πεις τίποτα. Θα της μιλήσω εγώ!

(Σκοτάδι)

ΣΚΗΝΗ 2

(Στην τραπεζαρία)

ΜΗΤΕΡΑ Τι συμβαίνει; Γιατί είχατε κλειστεί μέσα στο δωμάτιο; Τι κάνατε; Μπορείς να μου εξηγήσεις; Γιατί έφυγε ο Χρήστος χωρίς να με χαιρετήσει;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Τι θέλεις να σου πω; Και, σε παρακαλώ, μη φωνάζεις!

ΜΗΤΕΡΑ Να μη φωνάζω! Εάν συμβαίνει αυτό που φαντάζομαι, θα είναι φοβερό για όλους μας.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Τι φαντάζεσαι;

ΜΗΤΕΡΑ Σταμάτα! Δεν μπορώ να τ’ αντέξω! Φοβάμαι να σ’ ακούσω. Τρελαίνομαι.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ούτε γω μπορώ να σ’ αντέξω, μητέρα. Εάν έκανα ό,τι έκανα με τον Χρήστο, δεν ήρθε και η καταστροφή του κόσμου.

ΜΗΤΕΡΑ Τι;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Εδώ και μήνες μιλάμε, βρισκόμαστε, και νομίζω ότι τον… αγαπώ!

ΜΗΤΕΡΑ Τον αγαπάς; Καταλαβαίνεις τι λες; Έχεις τρελαθεί; Θέλεις να καταστρέψεις τη ζωή σου; Τη ζωή μου; Έχω περάσει τόσα βάσανα μέχρι σήμερα· πρέπει να υποστώ και αυτή την ντροπή από το γιo μου! Θεέ μου, δεν θα τ’ αντέξω!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Τι λες; Μιλάς σοβαρά;

ΜΗΤΕΡΑ Δεν θα τ’ αντέξω! Ξέρεις τι θα πει ο κόσμος! «Καλά το είχαμε καταλάβει. Ο γιoς της είναι ανώμαλος». Ανώμαλος!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Δεν με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος. Δεν με νοιάζει. Ας κοιτάξει ο καθένας πώς βλέπει και αντιμετωπίζει τα δικά του προβλήματα στη δική του οικογένεια. Δεν με νοιάζει. Εγώ αισθάνομαι καλά κι ελεύθερος.

ΜΗΤΕΡΑ Ελεύθερος! Δεκαεφτά χρονών παιδί! Που δεν ξέρει τι θα γίνει στο μέλλον. Τι θα κάνει. Πώς θα αντιμετωπίσει τον κόσμο, την κοινωνία.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Έχω όλη τη δύναμη, το θάρρος, την ενέργεια να προχωρήσω στη ζωή. Μόνος μου ή μαζί του. Μαζί μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Να φτιάξουμε τη ζωή μας. Να πάμε μπροστά.

ΜΗΤΕΡΑ Παραληρείς. Δεν ξέρεις τι λες. Δεν έχεις καμιά επαφή με την πραγματικότητα. Δεν θέλω ν’ ακούσω τίποτα άλλο. Θα ειδοποιήσω τον πατέρα σου να έρθει και σου απαγορεύω να τον ξαναδείς.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Δεν δέχομαι απαγορεύσεις. Δεν αντέχω εδώ μέσα. Δεν σε αντέχω. Κι αν θέλω να τον δω, θα τον συναντάω αλλού. Γιατί δεν κάνεις καμιά προσπάθεια να με καταλάβεις; Γιατί; Απάντησέ μου. Φεύγω.

ΜΗΤΕΡΑ Πού πας; Περίμενε, Δημήτρη! (Θόρυβος πόρτας που κλείνει με δύναμη. Σκοτάδι)